Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył T. H. zwrot z dnia 5 kwietnia 2007 roku z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie [...] zł na poczet zajęcia wierzytelności dokonanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym wezwaniem nr [...] z dnia [...] roku.
W wyniku zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej uchylił powyższe postanowienie i postępowanie w sprawie umorzył, uznając, że należności określone w wezwaniu o zajęciu dokonanym przez Komornika Sądowego nie stanowiły ani zaległości podatkowych, ani też bieżących zobowiązań podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dlatego też organ podatkowy pierwszej instancji nie był uprawniony do zaliczenia nadpłaty na ich poczet w trybie art. 76a § 1 i art. 76b ww. ustawy.
T. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie organu pierwszej instancji, żądając jego uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść na istniejące w obrocie prawnym rozstrzygnięcie organu administracji. W niniejszej sprawie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku uchylającym postanowienie organu pierwszej instancji i umarzającym postępowanie w sprawie (obecnie prawomocnym, wobec jego niezaskarżenia).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co oznacza, że skarga przysługuje na rozstrzygnięcia wydane w wyniku kontroli instancyjnej przez organ drugiej instancji. W niniejszej sprawie natomiast skarżący wniósł skargę na postanowienie organu pierwszej instancji, nie zaś na akt wydany przez organ drugiej instancji, a więc bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia. Powyższe skutkuje uznaniem skargi za niedopuszczalną.
Wskazać też należy, że w przedmiotowej sprawie zaskarżony akt organu pierwszej instancji został uchylony, a więc brak jest substratu zaskarżenia (por. post. NSA z 21 marca 1991 roku, SA/Wr 168/91, ONSA 1991, nr 1, poz. 28).
Nie uszło również uwadze Sądu, że skarga T. H. analogicznej treści, jak w niniejszej sprawie była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1046/07 z dnia 17 grudnia 2007 r.
Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.