Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 21 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący A. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego wniosku należy wskazać, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi, który jest wpisem stałym i wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie);
- 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł (§ 3 rozporządzenia);
- 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 5 maja 2015 r., wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym zasobów pieniężnych (dowód: wyciąg z rachunku bankowego za okres od 17 kwietnia do 18 maja 2015 r.), utrzymuje się z emerytury, która po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych wynosi 1.136,70 zł netto miesięcznie (dowód: zaświadczenie z ZUS z dnia 28 maja 2015 r.), skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, ponosi wydatki z tytułu opłat za czynsz, gaz, energię elektryczną (pre-paid), abonament TV, telefon na kartę, korzystanie z pralni (skarżący nie posiada pralki), ubezpieczenie mieszkania oraz spłaty kredytu w łącznej kwocie 819,26 zł miesięcznie, w związku ze złym stanem zdrowia (skarżący cierpi m.in. na schorzenia układu kostnego), który w znacznym stopniu utrudnia mu funkcjonowanie, ponosi dodatkowe wydatki na zakup niezbędnych leków w wysokości 400 zł miesięcznie.
Z uwagi na fakt, że wysokość koniecznych kosztów utrzymania skarżącego przekracza kwotę osiąganych przez niego dochodów skarżący zaciąga pożyczki oraz stara się podejmować tzw. prace dorywcze (dowód: dodatkowe oświadczenie).
W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Wprawdzie koszty, które mogą wystąpić w niniejszym postępowaniu nie są wysokie (każdorazowo nie przekraczają one bowiem kwoty 100 zł), to jednak biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżącego oraz fakt, że skarżący nie posiada majątku oraz oszczędności, zaś stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie stałego dodatkowego zatrudnienia, należało uznać, że obciążenie skarżącego tymi kosztami doprowadziłoby do pozbawienia go środków na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.