Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 w z. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W postanowieniu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 503/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji popełnił w komparycji postanowienia dwie oczywiste omyłki polegające na błędnym wpisaniu, że postanowienie zostało podjęte "na rozprawie", podczas gdy prawidłowo powinno być wpisane "na posiedzeniu niejawnym" (wiersz 8 od góry), natomiast w wierszu 11 od góry błędnie określił objętą wnioskiem decyzję, wpisując "z dnia 7 października 2011 r. Nr [...] " podczas gdy prawidłowo powinno być wpisane "z dnia 12 marca 2012 r., nr [...] ".
Uchybienia te mają charakter oczywistych omyłek, które stosownie do art. 156 § 1-3 w zw. z art. 166 P.p.s.a. z urzędu podlegają sprostowaniu przez Sąd. Z kompletnych akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie z 20 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym o czym świadczy skład sądu – 1 sędzia WSA E. W. oraz brak wezwania stron postępowania na rozprawę i brak protokołu rozprawy. Nadto postanowienie z 20 czerwca 2012 r. w przepisanym prawem terminie doręczono pełnomocnikowi skarżącego – dor. pod. R. J. i organowi wraz z pisemnym uzasadnieniem. Pomyłka Sądu w określeniu decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania, polegająca na podaniu w komparycji omawianego postanowienia decyzji I instancji zamiast decyzji II instancji, nie ma znaczenia m.in. dlatego, że w treści uzasadnienia Sąd prawidłowo wymienia decyzję II instancji, cyt. s. 2: "W złożonej do Sądu skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 marca 2012 r., dotyczącej określenia podatku akcyzowego (...)". Co więcej, Sąd uzasadnił postanowienie zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, żądanie wniosku, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.
Oczywisty charakter ww. omyłek został przesądzony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który odniósł się do powyższej kwestii postanowieniem z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I GZ 293/12 oddalając zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 503/12.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w z. z art. 166 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.