Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. (data nadania) skarżący wniósł o zmianę ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 507/08 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W związku z powyższym wniosek strony Sąd uznał za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 285f § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z treści art. 175 § 1 wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym, w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być zatem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 w związku z art. 285l p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skargę sporządził osobiście skarżący. Z wniesionego pisma nie wynika natomiast aby należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Tym samym stwierdzić należy, że skargę tę wniesiono z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest to brak formalny - uchybienie tego rodzaju, że może być ono uzupełnione po uprzednim wezwaniu strony, ale rodzi ono skutek procesowy w postaci odrzucenia skargi.
W tej sytuacji sporządzona osobiście przez skarżącego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.