Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor), działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: O.p.) stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego prze K.K. (dalej: Skarżący) od własnego postanowienia z dnia 7 grudnia 2021 r. odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora z dnia 28 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok.
W uzasadnieniu Dyrektor podał, że pismami z dnia 16 stycznia 2020 r. Skarżący oraz A.K. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 28 lutego 2017 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w związku z wydanym 16 października 2019 roku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem o sygn. akt C-189/18 (Dziennik Urzędowy Unii Europejski z 16 grudnia 2019 roku, seria C, nr 423, str. 8), jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p.
Po wznowieniu postępowania, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r. Dyrektor odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora z dnia 28 lutego 2017 r.
Pismem z dnia 16 grudnia 2021 r. Skarżący wniósł zażalenie na wydane postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora z dnia 28 lutego 2017 r.
Dalej Dyrektor zauważył, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego.
Do wydanego postanowienia znajduje zastosowanie art. 246 § 2 O.p., zgodnie z którym na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Dyrektora, działającego jak organ pierwszej instancji, a zatem nie przysługuje na nie zażalenie. Jednocześnie zaskarżone postanowienie nie jest postępowaniem kończącym postępowanie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jedno z postanowień rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania, o których mowa w art. 237 O.p. W świetle art. 237 O.p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K.K. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora z dnia 28 lutego 2022 r., zarzucając:
- I. naruszenia przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1. art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p.
- 2. art. 246 § 1 O.p.,
- 3. art. 205 § 1 O.p.,
- 4. art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.
- II. naruszenie prawa materialnego, które mają wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 5. art. 70 § 1 i § 6 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że postanowienie Dyrektora z dnia 7 grudnia 2021 r. zawierało błędne pouczenie, iż nie przysługuje na nie zażalenie. Zdaniem Skarżącego co do zasady zgodnie z art. 246 § 1 O.p. na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania służy zażalenie.
W ocenie Skarżącego okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Dyrektora z dnia 28 lutego 2017 r.
Ponadto organy podatkowe, w toku postępowania, w którym zostało wydane postanowienie z dnia 28 lutego 2021 r., bezzasadnie nie uwzględniły przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r., jak również - mimo ponawianego wniosku - nie dołączyły do akt niniejszej sprawy całości dokumentacji znajdującej się w aktach postępowania egzekucyjnego dot. w.w. zobowiązania podatkowego w celu zweryfikowania, czy nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z treścią art. 236 § 1 O.p na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Na podstawie art. 246 § 1 O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Jak stanowi § 2 tego przepisu, na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Wyjaśniając ramy prawne wyroku wskazać też należy, że na mocy art. 223 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 239 O.p. organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest stwierdzić, czy zażalenie jest dopuszczalne. Stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia zobowiązuje organ do wydania postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 239 O.p.
Samo zagadnienie niedopuszczalności odwołania (zażalenia) nie zostało zdefiniowane w O.p., dlatego przyjmuje się, że warunki dopuszczalności odwołania wynikają z przepisów O.p. określających przedmiot zaskarżenia, tok postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia odwołania. Taka niedopuszczalność może wynikać z przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia odrębnego, samodzielnego postępowania drugoinstancyjnego. Niedopuszczalność zażalenia występuje m.in. wtedy, gdy postanowienie jest niezaskarżalne w toku instancyjnym.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że postanowienie z dnia 7 grudnia 2021 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej zostało wydane na podstawie art. 246 § 1 O.p. przez Dyrektora, działającego jako organ pierwszej instancji, a zatem jak stanowi art. art. 246 § 2 O.p., nie przysługuje na nie zażalenie. Prawo zażalenia zostało tu jednoznacznie wyłączone. Jednocześnie zaskarżone postanowienie nie jest postępowaniem kończącym postępowanie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jedno z postanowień rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania, o których mowa w art. 237 O.p. W świetle art. 237 O.p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Wbrew oczekiwaniom Skarżącego Sąd, w granicach niniejszej sprawy, nie może się wypowiadać w kwestii legalności odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. Jednocześnie należy wskazać, że powyższe nie oznacza, że takie postanowienie pozostaje w ogóle poza zakresem kontroli instancyjnej czy sądowej. Wobec niezaskarżalności postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej zastosowanie znajdzie art. 237 O.p. stanowiący, że to postanowienie, ponieważ nie służy na nie zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Skoro zaskarżenie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w osobnym trybie nie było możliwe organ był zobowiązany stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia, co prawidłowo uczynił.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.
Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.