Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18.12.2001 r. Burmistrz Miasta określił "A" Spółce z o.o. w B. wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2000 r. w kwocie [...] zł, za okres od stycznia do grudnia 2001 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od określonych zaległości w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu do decyzji organ podatkowy wskazał, że podatnik utracił status zakładu pracy chronionej i począwszy od dnia 1 sierpnia 2000 r. ciąży na nim obowiązek podatkowy od nieruchomości położonej w [...]. W związku z tym, iż Spółka traktowana jest jako przedsiębiorca zastosowano wobec niej podwyższone stawki podatku od nieruchomości. Opodatkowaniem objęto tylko grunty traktując je za grunty związane z działalnością gospodarczą. Organ ponadto uznał, że obiekty położone na działce nie podlegają podatkowi od nieruchomości, ponieważ nie są zadaszone. W uzasadnieniu wyjaśniono również, że trudna sytuacja podatnika (wszczęcie postępowania układowego i upadłościowego) nie ma wpływu na określenie statusu prawnego podatnika – podatnik jest przedsiębiorcą.
W odwołaniu od decyzji podatnik zarzucił organowi wydającemu decyzję nieprawidłowe zastosowanie stawki w podatku od nieruchomości przewidzianej dla działalności gospodarczej w sytuacji, której Spółka istnieje tylko "na papierze", bowiem nie prowadzi działalności, ponieważ faktycznie upadła, a jedynie zapisy prawa upadłościowego powodują, że nie ogłoszono jej upadłości z powodu braku pieniędzy na postępowanie sądowe. Tym samym z powodu braku pieniędzy nie nastąpiło wykreślenie z rejestru przedsiębiorców. Zdaniem odwołującego się opodatkowanie gruntów jest tylko próbą mechanicznego zastosowania przepisów bez merytorycznego przeanalizowania istniejącego w sprawie stanu faktycznego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.).
W sytuacji w jakiej się znajduje obecnie podatnik nie można zakwestionować faktu, że w dalszym ciągu jest przedsiębiorcą. Nie istnieje pojęcie faktycznej upadłości, która skutkowałaby utratą przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością statusu przedsiębiorcy. Okolicznością taką może być wykreślenie przedsiębiorstwa z rejestru.
Wątpliwości związane ze stosowaniem art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych były przedmiotem uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 r. Nr FPK 3/00. Sąd stwierdził, że wszystkie grunty znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za grunty związane z działalnością gospodarczą.
Podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma tu bowiem to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie wykorzystywanie tych nieruchomości, i jakie to przynosi efekty.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie tej decyzji.
Skarżąca nie zgadza się na ustalenie jej podatku jak dla przedsiębiorcy w sytuacji, gdy nie prowadzi faktycznie żadnej działalności gospodarczej. Spółka istnieje bez swojej woli (brak środków nawet na upadłość), a zaskarżona decyzja prowadzi jedynie do generowania zobowiązań.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wiosło o oddalenie skargi, albowiem nie istnieje pojęcie "faktycznej upadłości", która skutkowałaby utratę przez Spółkę statusu przedsiębiorcy. Efekt taki wywołuje dopiero wykreślenie przedsiębiorstwa z rejestru.
Właściwy dla rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Przedmiotem sporu jest opodatkowanie gruntu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy. Ustawowa definicja gruntów związanych z działalnością gospodarczą znajdowała się w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.).
Były to grunty zabudowane i nie zabudowane znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy.
Skoro zatem strona skarżąca – bez względu na powody – była przedsiębiorcą, to była też zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości w zwiększonej wysokości. Bez znaczenia jest fakt czy dany podmiot rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą.
Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to czy przynosi ona dochody, czy też na tą nieruchomość należy ponosić jedynie nakłady w celu jej utrzymanie (por. wynik NSA z dnia 9 marca 1994 r. SA/Gd 1200/93 – Wspólnota 1994/35/18).
Nie może nasuwać wątpliwości trafność uchwały 5 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r. FPK 3/00 (ONSA 2001/4/150), że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270).
AW