Uzasadnienie
D. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na wyżej opisane postanowienie dyrektora izby skarbowej zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Braki formalne wniosku polegające na złożeniu go na urzędowym formularzu PPF oraz wskazaniu zakresu żądania uzupełnione zostały przez skarżącą w dniu 13 lutego i 10 kwietnia 2008 r. (daty stempla pocztowego). Jednocześnie strona rozszerzyła swoje żądanie o ustanowienie radcy prawnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do wniosku dokumentów, ustalono, że prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest emerytura, której wysokość po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach egzekucji wynosi 385,64 zł netto miesięcznie (dowód: potwierdzenie przekazu świadczenia za styczeń br., zawiadomienie ZUS z dnia 14 września 2007 r. o zajęciu), poza mieszkaniem o powierzchni 51 m2 nie posiada innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oszczędności. Z przedłożonych dokumentów, tj. odpisów faktur VAT za wodę i odprowadzanie ścieków za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2007 r. oraz energię elektryczną za okres dwóch miesięcy, dowodu wpłaty za mieszkanie za marzec br., decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008, ustalono, że miesięczne koszty utrzymania skarżącej kształtują się na poziomie 170 zł. Natomiast wydatki zadeklarowane przez stronę a niepotwierdzone dowodami to koszty związane z ogrzewaniem mieszkania w kwocie 170 zł oraz zakup leków w wysokości około 70 zł miesięcznie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżąca wykazała, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Za takim stanowiskiem przemawia wysokość osiąganych przez wnioskodawczynię dochodów, które pozwalają na pokrycie jedynie podstawowych, bieżących kosztów jej utrzymania. Aktualna sytuacja finansowa skarżącej nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.