Uzasadnienie
Dnia 27 sierpnia 1998 r. Urząd Skarbowy określił stronie skarżącej BCT Spółce z o.o. opłatę skarbową od umowy sprzedaży używanego wozu podsiębiernego stanowiącego rzeczowy składnik jej majątku na rzecz Agencji Handlowo-Usługowej "S.".
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie albowiem sprzedaż była dokonana przez podatników podatku od towarów i usług, co zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy o opłacie skarbowej zwalnia od takowej bez względu na to czy sprzedaż dotyczyła towaru używanego zwolnionego od podatku od towarów i usług.
Decyzją z dnia 8 grudnia 1998 r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji podkreślając, że w sprawie nie wystąpiła żadna z sytuacji dających możliwość wyłączenia obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej. W szczególności wyłączenie z opłaty nie obejmuje sytuacji, gdy podstawę zwolnienia od podatku od towarów i usług stanowi dokonanie sprzedaży przez użytkownika towarów co do których nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. "a" ustawy o opłacie skarbowej i art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skarżąca wskazała, że była podatnikiem VAT zwolnionym od podatku i samo to, że była podatnikiem VAT powodowało, iż opłata skarbowa była wyłączona.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 21 i art. 52 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym jak i procesowym przy czym nie jest związany granicami skargi /za wyjątkiem orzekania na niekorzyść skarżącego w sytuacji gdy nie zachodzi nieważność zaskarżonego aktu/.
W niniejszej sprawie skarżąca nie stawiała zarzutów naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 pkt 3 cyt. wyżej ustawy/, co jednak nie pozwalało na zawężenie badania zgodności decyzji z prawem jedynie w aspekcie prawa materialnego.
Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej ciąży solidarnie na stronach czynności cywilnoprawnych.
W niniejszym przypadku stronami umowy była skarżąca Spółka i kupujący AHU "S.". Tymczasem decyzje organów podatkowych obydwu instancji zostały wydane jedynie wobec skarżącej Spółki.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 1999 r. III RN 153/98 czy wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny /np. wyrok z dnia 23 maja 1996 r. SA/Rz 592/95 - Prawo Bankowe 1997 nr 2 str. 51/ decyzja o wymiarze opłaty skarbowej od umowy cywilnoprawnej powinna być skierowana do obu stron tej umowy. Postępowanie w sprawie wymiaru opłaty skarbowej jest postępowaniem administracyjnym służącym ustaleniu istnienia obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej i jej wysokości. Tym samym każda ze stron umowy cywilnoprawnej jest stroną postępowania w sprawie opłaty skarbowej /art. 28 Kpa/, a zatem organ administracji powinien rozstrzygając sprawę w drodze decyzji uczynić to w stosunku do obu stron umowy sprzedaży, a nie tylko wobec sprzedającego.
Z istoty odpowiedzialności solidarnej /art. 366 i nast. Kc/ wynika, że dopiero na etapie dochodzenia roszczenia organ administracji może żądać zapłaty tylko od jednego z dłużników z wyłączeniem pozostałych.
Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.