Uzasadnienie
W dniu 18 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga B. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania przychodu ze sprzedaży udziału w nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie zaś do art. 53 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę na taki akt wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który akt ów wydał, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w sytuacji, gdy nie została ona udzielona - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca, w związku z uznaniem przez organ jej stanowiska zaprezentowanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego za nieprawidłowe, w dniu 7 lutego 2013 r. (data wpływu do Izby Skarbowej) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
Skargę do tut. Sądu wnioskodawczyni (za pośrednictwem organu interpretującego) złożyła w dniu 13 marca 2013 r., (data nadania w UP) tj. przed uzyskaniem odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wydane 25 marca 2013 r. i doręczone skarżącej w dniu 2 kwietnia 2013r.
Zagadnienie dotyczące obliczania terminu do złożenia skargi było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz. 60), w której uznano, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Z powyższego wynika więc, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca wniosła skargę przedwcześnie, bowiem przed uzyskaniem odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak już wskazano, owo wezwanie skarżąca skierowała do organu w dniu 7 lutego 2013 r., skarga do Sądu została wniesiona w dniu 13 marca 2013 r., zaś odpowiedź organu została doręczona skarżącej w dniu 2 kwietnia 2013 r. Sekwencja zdarzeń jednoznacznie wskazuje zatem, że skarga do tutejszego Sądu nastąpiła z obejściem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taką inną przyczyną jest właśnie niewyczerpanie środka zaskarżenia, co najogólniej rzecz ujmując ma miejsce wtedy, gdy skarżący wniesie skargę do sądu administracyjnego, mimo że przysługiwał mu wymieniony w art. 52 § 2 p.p.s.a. środek.
Zdaje się, że skarżąca ma świadomość tego stanu rzeczy, skoro w piśmie z dnia 10 kwietnia 2013 r. skierowanym do Izby Skarbowej (data wpływu 12 kwietnia 2013 r.) wskazała, że wniesiona przez nią w niniejszej sprawie skarga nie wyczerpywała drogi odwoławczej, tj. została złożona wcześniej niż otrzymana odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wnosząc do organu o "wycofanie poprzedniej skargi", takiego żądania nie sformułowała do dnia rozprawy przed tutejszym Sądem.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę jako przedwczesną.