Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 15 czerwca 2018 r. skarżący, pan M. K., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 25 czerwca 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do ich usunięcia przez prawidłowe wypełnienie wskazanych rubryk wniosku – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie doręczono stronie w dniu 2 lipca 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 20 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał w dniu 9 lipca 2018 r. pismo, w którym wyjaśnił, że nie zna aktualnych wartości posiadanych nieruchomości. Uchylił się również od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości. Nie podał ponadto wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny.
Zarządzeniem z dnia 19 lipca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej określanej jako "p.p.s.a.") stwierdził, że wnioskodawca w zakreślonym terminie nie uczynił zadość wezwaniu do usunięcia braków wniosku.
Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie pan M. K. wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania bezzasadnie, bowiem udzielił odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. Sąd, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącym brakiem, precyzyjnie sformułowanym w treści zarządzenia referendarza z dnia 25 czerwca 2018 r. (k. 18 akt sądowych), strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez prawidłowe jego wypełnienie w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone wnioskodawcy w dniu 2 lipca 2018 r. na wskazany adres do doręczeń. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku rozpoczął bieg 3 lipca 2018 r. i zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 9 lipca 2018 r.
Analiza akt sprawy potwierdza, że wnioskodawca braku formalnego wniosku nie uzupełnił, bowiem nadesłane przy piśmie z dnia 9 lipca 2018 r. wyjaśnienia nie były precyzyjne i nie zawierały informacji, które strona winna była podać we wskazanych rubrykach wniosku.
W ocenie Sądu, wezwanie jest sformułowane precyzyjnie, a jego treść nie budzi wątpliwości. Skoro skarżący nie uczynił zadość wezwaniu referendarza sądowego, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.