Uzasadnienie
Burmistrz, decyzją z dnia [...] 2017 r., określił "A" opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Po rozpatrzeniu odwołania "A" w J., od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2018 r. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie.
Na powyższą decyzję Burmistrz złożył skargę do sądu, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi przez podmiot będący organem I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Z przytoczonej regulacji wynika, że ustawodawca wywodzi legitymację do występowania w roli skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym z faktu posiadania przez konkretny podmiot interesu prawnego.
Interes prawny we wniesieniu skargi to związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków.
W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem.
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę interesu prawnego tej jednostki w trybie postępowania sądowoadministracyjnego.
W niniejszej sprawie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wystąpił burmistrz miasta – a więc organ I instancji, który brał udział w rozstrzygnięciu sprawy dotyczącej określenia dla "A" w J. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zasygnalizowania wymaga, że o ile jednostka samorządu terytorialnego, jako osoba prawna, co do zasady, może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego, to jednak nie dotyczy to sytuacji, w której jej organ w konkretnej sprawie działa w charakterze organu administracji, orzekając jako organ I instancji. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ nie może w tej samej sprawie działać zarówno w ramach swoich kompetencji władczych, rozstrzygając sprawę co do istoty, a zarazem korzystać, w ramach tej samej sprawy, ze swoich uprawnień jako strony, tj. wszelkich gwarancji i instytucji procesowych, przewidzianych dla tej kategorii podmiotów.
Dopuszczenie możliwości wystąpienia przez burmistrza ze skargą w niniejszej sprawie sprowadziłoby się do tego, że spór w postepowaniu sądowoadministracyjnym toczyłby się pomiędzy dwoma organami, rozstrzygającymi tę samą sprawę. To zaś stałoby w sprzeczności z samą istotą sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, której nie można sprowadzać do oceny zasadności stanowisk dwóch organów, przyjętych przez nie w ramach ich kompetencji, wynikających z właściwości instancyjnej w danej sprawie.
Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że burmistrz miasta w niniejszej sprawie nie posiada legitymacji do wniesienia skargi od decyzji organu II instancji.
Z tego więc względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi, gdy jej rozpoznanie jest niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji.