Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 29 października 2009 r. Rada Miejska ustaliła stawki podatku od nieruchomości na rok 2010.
Pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. państwo B. i J. T. wezwali Radę Miejską do zaprzestania naruszania prawa miejscowego poprzez uchwalanie stawek podatku od nieruchomości.
W ocenie wnioskodawców stawki podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych rosną nieproporcjonalnie do wysokości podatku od nieruchomości pozostałych, w tym garaży wolnostojących, które obciążone są wyższym podatkiem niż garaże umiejscowione w bryle budynku.
W odpowiedzi Przewodniczący Rady Miejskiej pismem z dnia 23 grudnia 2009 r. stwierdził, że określone w powyższej uchwale stawki podatkowe są zgodne z obowiązującą ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz.844 ze zm.) oraz Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 2009 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2010 r. (M.P. Nr 72, poz.742). Pod nazwą budynki pozostałe należy rozumieć wszystkie budynki, które nie są budynkami mieszkalnymi oraz budynkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należą do nich budynki gospodarcze, garaże, budynki byłych koszar wojskowych, budynki po byłych pomieszczeniach produkcyjnych usługowych, które nie są w posiadaniu przedsiębiorców, stodoły, obory, które nie są wykorzystywane do działalności rolniczej, domki letniskowe itp. Do grupy tych nieruchomości należą także budynki będące w posiadaniu osób nie będących przedsiębiorcami, które nie są wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej (urzędy, stowarzyszenia, biblioteki, organizacje pożytku publicznego, organizacje prowadzące działalność charytatywną itp.) Działalność tych jednostek określona jest ustawowo, nie może przynosić zysków, dlatego te nieruchomości są opodatkowane stawkami przewidzianymi dla budynków pozostałych.
Podjęta uchwała była sprawdzana co do zgodności z prawem przez Regionalną Izbę Obrachunkową oraz służby prawne Wojewody i została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego Nr 164 poz. 3116, z dnia 4 grudnia 2009 r., dlatego będzie aktem obowiązującym na terenie Miasta od 1 stycznia 2010 r.
W ocenie organu sformułowane zarzuty są bezpodstawne. Uchwała określa stawki podatkowe przewidziane dla budynków pozostałych, które dotyczą także garażu wolnostojącego, w wysokości 6,74 zł za metr kwadratowy. Maksymalna stawka, którą Rada mogłaby uchwalić wynosi 6,88 zł. Również stawka opodatkowania budynku mieszkalnego jest niższa niż stawka maksymalna w kwocie 0,65 zł za metr kwadratowy. W kwestionowanej uchwale Rady Miejskiej przyjęto 0,55 zł za metr kwadratowy. W przypadku gruntów pozostałych w mieście K. w 2010 r. będzie obowiązywać stawka 0,25 zł za metr kwadratowy, a maksymalna stawka to 0,39 zł. Wszystkie stawki, które dotyczą nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą są stawkami maksymalnymi, natomiast osoby fizyczne od swoich nieruchomości płacą podatki według stawek niższych niż najwyższe prawem dopuszczalne.
O wysokości podatku za budynki decyduje powierzchnia i przeznaczenie. Wszystkie budynki położone na terenie miasta K. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek, które uchwaliła Rada Miejska.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego państwo B. i J. T. powtórzyli zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 grudnia 2009 r., podkreślając niekonstytucyjność ustawy z 12 stycznia 1991 r., niegospodarność organów samorządowych. Skarżący wskazali swoją sytuację materialną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych uchwał z prawem.
W ocenie Sądu wskazana w skardze uchwała Nr XXXIV/206/09 Rady Miejskiej w Kwidzynie z dnia 29 października 2009 r. w przedmiocie stawek podatku od nieruchomości w 2010 r. nie narusza prawa.
Nie jest zasadny zarzut niekonstytucyjności ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), naruszenia art.2 i art.32 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zgodnie z art.32 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasady konstytucyjne zostały zrealizowane w powstałej ustawie z 12 stycznia 1991 r. przez uwzględnienie nowych praw i obowiązków podmiotów znajdujących się w zdefiniowanej sytuacji faktycznej, z uwzględnieniem podstaw do zróżnicowania zgodnie z zasadami sprawiedliwości społecznej.
Skarżący błędnie wywodzą, że w 1991 r. nie obowiązywała w Polsce ustawa zasadnicza, a ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. dotyczy "mienia po PRL". Podkreślić należy, że w art. 3 powołanej ustawy wskazane zostały podmioty będące podatnikami podatku od nieruchomości. Katalog podmiotów jest zamknięty, wyszczególniono jako podatnika osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej. Uwadze skarżących umknęły kolejne nowelizacje powołanej ustawy dokonywane również pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy zasadniczej.
Pobór danin publicznoprawnych stanowi obowiązek organów odpowiedzialnych za funkcjonowanie i realizowanie zadań państwa i samorządów.
Zgłaszany przez skarżących postulat "prawa słuszności" jest gwarantowany ustawą zasadniczą i powołaną ustawą z 12 stycznia 1991 r. oraz Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 2009 r. wyżej powołanym. Skutki podatkowe zostały zróżnicowane w zależności od przeznaczenia poszczególnych nieruchomości bądź obiektów budowlanych.
Zgodnie z wolą ustawodawcy najniższe stawki podatku obowiązują w odniesieniu do budynków mieszkalnych, budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, gruntów zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W zaskarżonej uchwale stawki kwestionowane przez skarżących przyjęto na poziomie niższym niż górne granice stawek urzędowych podatków i opłat lokalnych. Granice wzrostu obciążeń podatkowych wyznaczają powołane w zaskarżonej uchwale przepisy prawa.
Powoływana przez skarżących sytuacja materialna wynikająca z osiąganych dochodów może stanowić podstawę odrębnego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych (art.67a i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)).
Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.