Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 7 maja 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżąca W. R. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi określony w kwocie 9.282;
2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 4.641 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako rozporządzenie);
3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 30 maja 2016 r., referendarz sądowy ustalił, co następuje:
skarżąca nie posiada żadnego majątku, w okresie od 1 marca do 31 maja br. jej rachunek bankowy został zasilony kwotą 2.948,54 zł, a jego saldo końcowe wynosiło 792,27 zł, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z 85-letnim mężem, na którego utrzymaniu pozostaje, gdyż nie osiąga żadnych dochodów, małżonek otrzymuje emeryturę oraz dodatek pielęgnacyjny, świadczenia z tego tytułu wynoszą łącznie 3.170,48 zł netto miesięcznie, małżonkowie na pokrycie stałych kosztów związanych z eksploatacją mieszkania (które zajmują na podstawie ustanowionej na rzecz męża skarżącej przez jego wnuczkę nieodpłatnej służebności osobistej mieszkania), opłatami za energię elektryczną i gaz, TV oraz odpłatnym leczeniem przeznaczają średnio kwotę około 1.074 zł miesięcznie.
W tym stanie sprawy, biorąc pod uwagę rozmiar kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz wysokość miesięcznych dochodów, jakimi dysponują małżonkowie i brak oszczędności, referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania. Skarżąca nie ma bowiem obecnie możliwości poniesienia kosztów sądowych ani w całości ani też w części, bez jednoczesnego uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim i małżonka.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.