Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję skarżący wniósł o jej wstrzymanie, argumentując, iż jej wykonanie mogłoby go narazić na znaczne i niepowetowane szkody, gdyż określona nią kwota jest wysoka i aby ją uiścić musiałby zaciągnąć pożyczkę bankową, ponosząc związane z nią koszty.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, to na stronie skarżącej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu lub czynności.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie wskazanej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w przywołanym przepisie. Nie sposób bowiem uznać za należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczenie się jedynie do ogólnych stwierdzeń, iż jej wykonanie narazi skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w postaci kosztów zaciągnięcia pożyczki bankowej.
Sąd nie może ocenić, czy w niniejszym przypadku zaistniały przesłanki dla wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie ma żadnych informacji o aktualnej sytuacji finansowej skarżącego, w szczególności jego możliwościach płatniczych, a w konsekwencji konieczności wzięcia pożyczki dla opłacenia zaległości podatkowej. Należy podkreślić, iż sama znaczna wysokość zaległości podatkowej jeszcze nie przesądza o tym, iż zapłacenie tej kwoty narazi skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu szkoda, o której mowa w przywołanym przepisie, oznacza niemożność jej wynagrodzenia przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, jak również niemożność przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w tych przypadkach, w których wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym – którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego – jak również w tych przypadkach, w których istniałoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu lub życiu.
Z tych względów w ocenie Sądu samo poniesienie kosztów ewentualnej pożyczki bankowej (niezależnie od ich wysokości) nie stanowi szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie wskazanego przepisu, orzekł jak w sentencji.