Uzasadnienie
We wniosku wspólnym z dnia 22 października 2018 r. Spółki: B sp. z o.o. z siedzibą w K. (reprezentowana przez A sp. z o.o.) oraz A sp. z o.o. w K. zwróciły się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku wskazano, że B sp. z o.o. jest zainteresowanym będącym stroną postępowania, natomiast jako zainteresowanego niebędącego stroną postępowania wskazano Spółkę A. W dniu 20 grudnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał indywidualną interpretację prawa podatkowego uznając stanowisko przedstawione przez zainteresowanych za nieprawidłowe. Przedmiotową interpretację indywidualną doręczono zainteresowanemu będącemu stroną postępowania: B Sp. z o.o. Odpis interpretacji doręczono natomiast zainteresowanemu niebędącemu stroną postępowania: A Sp. z o.o.
Powyższą interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżyła A sp. z o.o. wyjaśniając, że Spółka działa zarówno jako skarżąca i zainteresowany niebędący stroną postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi przez Sąd wywodząc, że uprawnionym do jej wniesienia jest jedynie wskazany we wniosku jako strona postępowania - zainteresowany, tj. B sp. z o.o. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie, organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10;
por. J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1, A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275).
Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W myśl art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej, zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia (art. 14r § 3 Ordynacji podatkowej).
W art. 14r § 2 i 3 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Interpretację indywidualną doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się jej odpis. Z powyższego przepisu wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z nim jeżeli stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, który jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Niezgodne z intencją ustawodawcy dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji byłoby przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z samodzielnym wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego.
Sąd podzieliła pogląd dotyczący interpretacji art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 30 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 933/16, z 27 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 20/17, z 26 stycznia 2017 r. o sygn. akt FZ 810/16.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawcy wskazali we wspólnym wniosku, że zainteresowanym, będącym stroną postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej, będzie B sp. z o.o., A Sp. z o.o. będzie zainteresowanym niebędącym stroną tego postępowania. W konsekwencji stroną, która ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest wyłącznie B sp. z o.o., A Sp. z o.o. ma natomiast jedynie interes faktyczny, który nie uprawnia jednak do wniesienia skargi.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.