Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. J. R.-K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lutego 2017 r. nr [...] informujące o sposobie załatwienia skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 marca 2017 r. wezwano skarżącego, zamieszkałego za granicą, do ustanowienia w terminie 2 miesięcy pełnomocnika do doręczeń w Polsce pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwaniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. poinformowano skarżącego o treści ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I. Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zarządzeniem z dnia 19 maja 2017 r. Przewodniczący Wydziału I uchylił wspomniane na wstępie zarządzenie z dnia 28 marca 2017 r.
Postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r. Sąd odrzucił zażalenie skarżącego.
Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 3 czerwca 2017 r.
Pismem z dnia 3 czerwca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, kierując je do Sądu Okręgowego.
W dniu 27 czerwca 2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Sądu Okręgowego, informujące o przekazaniu pism J. R.-K., w tym zażalenia z dnia 3 czerwca 2017 r., zgodnie z właściwością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Przepis ten znajduje zastosowanie także w sprawach zażaleń kierowanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z treści art. 197 § 2 P.p.s.a. Oznacza to więc, że zażalenia na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych kierowane są do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem odpowiedniego sądu wojewódzkiego. Zażalenie powinno być wniesione w terminie siedmiu dni od doręczenia stronie odpisu postanowienia (zarządzenia), co wynika z art. 194 § 2 P.p.s.a., a zatem w tym terminie musi być ono złożone osobiście w sądzie, ewentualnie nadane za pośrednictwem stosownego operatora pocztowego na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia z dnia 26 maja 2017 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 3 czerwca 2017 r. wraz ze stosownym pouczeniem o terminie (siedem dni od dnia doręczenia postanowienia) i trybie (za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) jego zaskarżenia. Nie było zatem wątpliwości, do którego sądu administracyjnego należy wnieść zażalenie i w jakim terminie. Tymczasem skarżący wniósł zażalenie do niewłaściwego sądu, tj. do Sądu Okręgowego, który następnie zażalenie to przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Uczynił to 22 czerwca 2017 r. i tę datę należało uznać za dzień złożenia zażalenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tytułem przykładu można wskazać postanowienie z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 405/14 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że w przypadku wniesienia zażalenia do niewłaściwego sądu, termin do jego złożenia jest zachowany tylko wówczas, jeśli przed upływem terminu zostanie ono przesłane do sądu właściwego. Ewentualne ryzyko przekroczenia terminu oraz skutki z tym związane (odrzucenie zażalenia) obciążają stronę postępowania.
Wskazany wymóg w niniejszej sprawie nie został zachowany. Termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 10 czerwca 2017 r., a jako, że była to sobota, to ostatni dzień terminu - zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a.- przypadł na dzień 12 czerwca 2017 r. (poniedziałek), a zażalenie zostało przekazane Sądowi w dniu 22 czerwca 2017 r. W związku z powyższym należało przyjąć, że zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W tych okolicznościach należy uznać, że zażalenie na postanowienie z dnia 26 maja 2017 r. zostało złożone z uchybieniem siedmiodniowego terminu i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.