Uzasadnienie
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 228 § 1 i § 2 w związku z art. 222, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.
60) pozostawił bez rozpatrzenia zażalenie Pana B.C. reprezentowanego przez pełnomocnika Panią A.C. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy sprostowania sentencji postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] o zmianie treści upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zmienił treść upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych prowadzonych u Pana B.C. poprzez przedłużenie terminu ważności upoważnienia do dnia 31.10.2004 r. z uwagi na długoterminową zwłokę w dostarczeniu oświadczeń o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 roku. Na niniejsze postanowienie nie przysługiwało zażalenie.
W dniu 10 września 2004 r. pełnomocnik Pana B.C. złożyła wniosek o sprostowanie sentencji decyzji przedmiotowego postanowienia, w związku ze stwierdzeniem, iż podana przyczyna przedłużenia terminu ważności upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych jest niezgodna ze stanem faktycznym. W treści wniosku Pani pełnomocnik podniosła również zarzuty w przedmiocie prowadzonego postępowania kontrolnego.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił sprostowania sentencji postanowienia z dnia [...], z uwagi na fakt, iż nie zawierało ono błędów rachunkowych ani innych oczywistych omyłek.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wnosząc o jego uchylenie, podniosła te same zarzuty co we wniosku o sprostowanie.
Dyrektor Izby Skarbowej stwierdzając, iż złożone przez stronę zażalenie nie spełnia wymogów formalnych (podnoszone zarzuty nie dotyczą bowiem istoty rozpoznawanej sprawy lecz odnoszą się wprost do zakresu postępowania kontrolnego), na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej pismem z dnia 16 marca 2005 r. wezwał stronę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że niewypełnienie powyższych warunków spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Natomiast, analizując wywody strony zawarte w pismach z dnia 08.IV.2005 r., oraz z 25.IV.2005 r., organ ten stwierdził, iż strona nie sprecyzowała zarzutów przeciw przedmiotowemu postanowieniu; w istocie bowiem wskazane zarzuty nadal odnoszą się bezpośrednio do nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania kontrolnego. Powyższe zdaniem, organu odwoławczego uzasadniało pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia.
W skardze na powyższe postanowienie strona wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła organom naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, oraz w zw. z art. 6 k. p. a., a także art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona ponownie dowodzi, iż w postanowieniu z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej niezgodnie z prawdą jako przyczyną przedłużenia czynności kontrolnych podał "długoterminową zwłokę w dostarczeniu oświadczeń o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r."
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Otóż jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu stosownie do treści art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej zażalenie na postanowienie organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.
W ocenie sądu zażalenie jak i pisma procesowe strony złożone w uzupełnieniu zażalenia wyczerpywały dyspozycję cyt./w przepisów prawa.
Zatem organ odwoławczy winien był rozpatrzyć zażalenie merytoryczne a nie pozostawiać je bez rozpatrzenia i rozstrzygnąć podstawową i jedyną kwestię mającą znaczenie w rozważanej sprawie a mianowicie, czy kwestionowane przez stronę okoliczności faktyczne stanowiące zdaniem organu kontroli skarbowej podstawę do przedłużenia czynności kontrolnych mogą być sprostowane jako oczywista omyłka pisarska.
Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w wyroku.
DSz