Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 20 maja 2016 r. (data prezentaty), skarżący M. E. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie od pracodawcy z dnia 29 marca 2016 r. o zatrudnieniu i wysokości miesięcznego wynagrodzenia, kopie zaświadczeń lekarskich z dnia 12 stycznia i 7 grudnia 2015 r. o leczeniu szpitalnym, kopie zwolnień lekarskich wystawionych w latach 2015-2016, kopię recepty wystawionej w dniu 1 maja 2016 r.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką, w jego małżeństwie od 30 lat istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, skarżący nie posiada żadnego majątku, choruje na przewlekłą dyskopatię oraz nawracającą depresję, jest zatrudniony na stanowisku dyrektora produkcji w wymiarze ½ etatu za wynagrodzeniem 763,24 zł netto miesięcznie, natomiast jego małżonka jest właścicielką gospodarstwa rolnego, z którego osiąga dochód w wysokości około 800 zł miesięcznie, całość osiąganych dochodów małżonkowie przeznaczają na pokrycie stałych kosztów utrzymania rodziny, tj. na opłaty za media i wyżywienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazać przy tym należy, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpoznając zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim dochody uzyskiwane przez nią oraz osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.
Odnosząc się do pierwszego aspektu, tj. wysokości kosztów postępowania, zauważyć należy, że koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1/ wpis od skargi w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie); 2/ ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 100 zł (§ 3 rozporządzenia); 3/ ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4/ ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Biorąc pod uwagę wysokość dochodów małżonków, które w całości przeznaczają na pokrycie bieżących kosztów utrzymania trzyosobowej rodziny, fakt że nie posiadają oni żadnych oszczędności i bez wątpienia nie są w stanie ich poczynić z bieżących dochodów, referendarz sądowy uznał, że obciążenie skarżącego kosztami sądowymi w jakiejkolwiek części spowodowałoby, że małżonkowie nie byliby w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych swoich i pozostającej na ich utrzymaniu córki.
W tym stanie sprawy referendarz stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.