Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie m.in. art. 22i ust. 1 i art. 22j ust. 1 pkt. 3, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14/ 2000, poz. 176 ze zm.; w skrócie u.p.d.f.) określił stronie skarżącej G.W. i M.W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 w kwocie [...],-zł.
W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Skarbowej, decyzja z dnia [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8/2005r., poz. 60 ze zm.; w skrócie O.p.).utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Od decyzji tej strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucono naruszenie art. 22j ust. 1 pkt. 3 u.p.d.f. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w brzmieniu obowiązującym do końca roku 2002 przepis ten nie obejmował lokali użytkowych. Zarzucono również naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 121, 122, 187 i 191 O.p.) poprzez przyjęcie, iż elementy zestawu do monitoringu sklepu nie mogą działać samodzielnie, a nawet gdyby tak było to organy podatkowe nie uwzględniły odpisów amortyzacyjnych od tych urządzeń.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Jednocześnie w uzasadnieniu swego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że cyt.: (...) zdaniem organu podatkowego drugiej instancji – podatnik miał prawo ustalić indywidualną stawkę odpisu amortyzacyjnego w wysokości 10% od środków trwałych zakupionych lokali użytkowych, gdyż posiadał uprawnienia wynikające z postanowień art. 22j ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, uznaje się za koszty uzyskania przychodów w 2002 roku odpisy amortyzacyjne od środków trwałych lokali użytkowych w kwocie [...] zł (...).
Odnoście kwestii spornej – nie uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty [...],-zł poniesionego na zakup urządzenia monitoringu wizyjnego sklepu, organ odwoławczy wskazał, iż monitoring wizyjny strona zakupiła w dniu 17 grudnia 2002r.. Instalacja składa się z umieszczonych na zapleczu komputera z monitorem i z nagrywarką oraz 4 kamery wraz z przewodami łączącymi je z komputerem. Elementy składające się na zamontowaną w sklepie instalacje do monitoringu wizyjnego nie mogły być użytkowane samodzielnie i spełniać zadań monitorowania wizyjnego sklepu, którego istota jest rejestracja obrazu wnętrz sklepu przy użyciu kamer i zapisywanie w razie potrzeby na CD-R lub CD-RW.
Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. – ustalenia organów podatkowych opierają się na wyczerpująco zebranym i wszechstronnie rozważonym materiale dowodowym.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stwierdzić należy, iż decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga zasługuje zatem na uwzględnienie.
W sprawie należy odpowiedzieć na dwie kwestie:
po pierwsze – czy w roku 2002 istniała podstawa prawna do ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki odpisu amortyzacyjnego w wysokości 10% od takiego środka trwałego jakim jest lokal użytkowy po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji;
po drugie – czy wydatek strony na zakup opisany w fakturze z dnia 17 grudnia 2002 r. cyt.: monitoring wizyjny sklepu o wartości przekraczającej kwotę 3.500,-zł stanowi dla skarżących bezpośredni koszt uzyskania przychodu a jeśli nie, czy wydatek ten winien zostać objęty w roku 2002 pośrednim kosztem uzyskania przychodu w postaci odpisów amortyzacyjnych.
Ad.1
Dyspozycja art. 22j ust. 1 pkt. 3 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. obejmuje podatników, którzy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla użytkowanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż – dla budynków i budowli – 10 lat, z wyjątkiem budynków wymienionych w poz. 02 i 05 Wykazu stawek amortyzacyjnych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy. Przepis ten uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2003r. (art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. Nr 141/2002, poz. 1182) - podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla użytkowanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy dla budynków (lokali) i budowli – 10 lat z wyjątkiem budynków wymienionych w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500m2, domków kempingowych oraz budynków zastępczych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy.
Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dopiero nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzona ustawa z dnia 27 lipca 2002r. wprowadziła od dnia 1 stycznia 2003r. możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych także dla samodzielnych lokali.
Odnieść należy się posiłkowo do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2000r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112/1999, -poz. 1317 ze zm.), które weszło w życie z dnie 1 stycznia 2000r. W uwagach szczególnych do Grupy 1 "Budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego" wskazano, iż grupa ta obejmuje wszystkie budynki oraz znajdujące się w nich lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego i spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego. Budynki są to obiekty budowlane, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 92, poz. 881, Nr 93, poz. 888 i Nr 96, poz. 959). Budynki mieszkalne wg.
Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. Podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne oparto na podstawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), co znalazło swój wyraz w powiązaniu każdej pozycji KŚT z odpowiednimi grupowaniami tej klasyfikacji. W ramach budynków niemieszkalnych wprowadzono w nawiązaniu do PKOB dalszy podział na rodzaje (symbole trzy cyfrowe). Tak więc w KŚT wprowadzono pojęcie "lokal" nie występujące dotychczas w PKOB ani w KRŚT z roku 1991. Dlatego też dla rodzaju 121 i 122 w kolumnach zawierających powiązania z tymi klasyfikacjami umieszczono znak "-". Lokal mieszkalny, jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych (ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).
W obowiązującym ustawodawstwie nie określono pojęcia "lokalu użytkowego", rozumianego jako lokal niemieszkalny. Przyjmuje się, że pojęcie lokalu użytkowego odpowiada występującemu w przepisach (w/w Ustawa) pojęciu "lokalu o innym przeznaczeniu", przeciwstawnym pojęciu "lokalu mieszkalnego".
Tym samym uzasadnionym jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej zawartym w odpowiedzi na skargę, iż w roku 2002 skarżący miał prawo ustalić indywidualną stawkę odpisu amortyzacyjnego w wysokości 10% od zakupionych lokali użytkowych.
Uprawnienia te strona skarżąca nabyła na podstawie art. 22j ust. 1 pkt. 3 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w roku 2002; skoro stawkę indywidualną można było stosować do budynku, to przyjmując wykładnię a maiori ad minus, można było tę stawkę stosować również do lokali użytkowych, stanowiących, na co wskazano j.w., część budynku.
Ad.2
Sąd nie podziela również stanowiska organu odwoławczego w zakresie nie uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku w kwocie 5.410,-zł. W tym zakresie należy podzielić zarzuty skargi o naruszeniu przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie art. 187 i 191 O.p.
W aktach postępowania podatkowego znajduje się jedynie kopia faktury wystawionej w dniu [...] przez P.C. prowadzącego działalność pod firmą "A" z siedzibą w C. na zakup przez stronę cyt.: monitoringu wizyjnego sklepu. Z protokołu kontroli (karta 63v) wynika, że na zapleczu sklepu zainstalowano komputer z monitorem i nagrywarką oraz cztery kamery połączone z komputerem.
Z mocy art.. 22a ust. 1 u.p.d.f. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
- 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
- 2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
- 3) inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Poza sporem między stronami jest okoliczność, iż zakwestionowane urządzenia były wykorzystywane przez stronę skarżącą na potrzeby związane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą.
Jednakże trudno nie podzielić zarzutu strony skarżącej w zakresie wadliwości ustalonego stanu faktycznego sprawy, skoro nie ustalono jakie urządzenia wchodziły w zakres.: monitoringu wizyjnego sklepu i czy faktura obejmowała również usługę montażu zakupionych urządzeń, a nade wszystko, czy zakupiony komputer wraz z nagrywarką nie może być wykorzystywany poza odbiorem czy przetwarzaniem danych z kamer, a więc czy może być wykorzystywany przez stronę w prowadzonej działalności niezależnie od funkcji monitorowania.
Zdaniem Sądu zawarte w cyt. art. 22a u.p.d.f. sformułowanie (...) kompletne i zdatne do użytku (...) nie oznacza samodzielnie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym zakresie, należy dopuścić dowód z przesłuchania w charakterze świadka P.C. na okoliczność przedmiotu i zakresu zawartej ustnej umowy ze stroną oraz sposobu i możliwości wykorzystywania zakupionych urządzeń. W tym samym zakresie należy przesłuchać w charakterze strony M.W.
Nie przesądzając o wyniku sprawy, należy wskazać, iż w przypadku nie uznania przedmiotowego wydatku do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu, należy dokonać rozliczenia kosztów pośrednich w postaci odpisów amortyzacyjnych, czego w tej sprawie nie uczyniono, a do zarzutów odwołania i skargi w tym zakresie nie odniesiono się.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a/ i c/ w zw. z art.. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
ek