Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej umorzył postępowanie zażaleniowe w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej określającej G. i Z. małżeństwu S. podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001.
W podstawie prawnej postanowienia Dyrektor wskazał między innymi art. 225 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 nr 8 poz. 60 z późn. zm.) - zwanej dalej "Ordynacja podatkowa", w myśl, którego jeżeli odwołanie nie zostało rozpatrzone w terminie określonym w art. 139 § 3, a decyzja do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa w granicach określonych w odwołaniu - do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego.
Wskazując powyższą regulacje prawną organ odwoławczy podał, iż odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie zostało rozpatrzone we wskazanym w ustawie terminie, decyzja wymiarowa nie została wykonana, a zatem nastąpiło wstrzymanie jej wykonania z mocy prawa. W tej sytuacji w pełni zasadne było umorzenie postępowania zażaleniowego w tym zakresie na mocy art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.
Strona skarżąca wnosząc skargę na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stwierdziła, że zgadza się, iż to postępowanie wpadkowe należało umorzyć zgodnie z art. 225 Ordynacji podatkowej. Jednakże drogą skargi do sądu administracyjnego chce spowodować uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym jej pisma dotyczącego strat z lat ubiegłych mających wpływ na rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wskazując na brak zarzutów skarżących wobec przedmiotowego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008 r. strona skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej, opisane w sentencji niniejszego postanowienia.
Sąd uznał, iż cofnięcie skargi jest skuteczne a to oznacza, że w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało je umorzyć.