Uzasadnienie
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 marca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały I–IV 2009 r.
W piśmie procesowym z dnia 10 października 2012 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając m.in. że niezależnie od postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi wobec niego postępowania egzekucyjne na podstawie innych ostatecznych decyzji, których przedmiotem są zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2006, 2007, 2008 i 2010 r.
A. S. podał, że wskutek prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego został zmuszony do zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2011 r., która to działalność stanowiła jedyne źródło utrzymania skarżącego i jego córki, albowiem zajęte zostały wszystkie należące do niego składniki majątkowe, a na nieruchomościach, w tym służących do wykonywania działalności gospodarczej, w kwietniu 2011 r. dokonano zabezpieczenia należności publicznoprawnych poprzez m.in. wpis hipoteki przymusowej na nieruchomościach na kwotę 1.638.583 zł, zajęcie rachunków bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz jednego rachunku osobistego (do kwoty 1.373.342,32 zł) oraz zajęcie samochodu osobowego o wartości około 18.000 zł. W związku z wydaniem decyzji ostatecznych określających wysokość należności publicznoprawnych zajęcia zabezpieczające przekształciły się w zajęcia egzekucyjne.
Wnioskodawca podał, że nie posiada oszczędności, utrzymuje się wyłącznie z udzielanej przez żonę (z którą od 1993 r. pozostaje w ustroju rozdzielności majątkowej) pomocy, z osiąganych przez nią dochodów ze stosunku pracy w wysokości 2.076,70 zł netto miesięcznie.
Reasumując A. S. podniósł, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podał, że łączna kwota należności, które na podstawie zaskarżonej decyzji egzekwuje organ egzekucyjny zamyka się sumą 433.645 zł plus odsetki, a łącznie z postępowaniami prowadzonymi na podstawie pozostałych decyzji sumą 1.465.798 zł, nie licząc odsetek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, a potwierdzeniem tego są również okoliczności i charakter sprawy.
W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawia wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (za poszczególne kwartały 2009 r. kwota ta wynosi 433.645 zł, natomiast za poszczególne kwartały 2006, 2007, 2008 i 2010 r. kwota ta wynosi 761.168 zł) oraz trudna sytuacja materialna A. S., znajdująca potwierdzenie chociażby w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 17 września 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 570/12 o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 500 zł. Należy również wskazać, że do majątku skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, co bez wątpienia w sposób niekorzystny wpływa na jego sytuację finansową, chociażby z uwagi na dokonane zajęcia rachunków bankowych i związany z tym brak możliwości dysponowania określonymi składnikami majątku oraz ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego, co bez wątpienia obniża ich wartość rynkową.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.