Uzasadnienie
A. K. i reprezentowany przez nią K. K. (dalej jako "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako "organ" lub "SKO") z dnia 4 maja 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza N. z dnia 29 sierpnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia 50% odsetek od zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 1995-2003 w wysokości 36.660,00 zł. Skarga została złożona (nadana w placówce pocztowej) w dniu 19 czerwca 2023 r.
Wraz z powyższą skargą Skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu ww. wniosku Skarżący wskazali, że prośbę swoją motywują faktem, że Skarżący był nieobecny – na którą to sytuację wcześniej złożył przedstawione przez Skarżącą pełnomocnictwo – natomiast Skarżąca bardzo rozchorowała się na COVID-19. Choroba ta trwała około 1,5 miesiąca i Skarżąca była niezdolna do sporządzenia jakiejkolwiek dokumentacji. Jako dowód Skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarza sądowego, wydane dnia 11 maja 2023 r., dotyczące sprawy sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zgodnie zaś z § 2 przedmiotowego artykułu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z kolei art. 87 § 4 p.p.s.a. stanowi, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, zasadniczym warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w uchybieniu danego terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się natomiast z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").
Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są bowiem ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności, takich jak: przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia (por. T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333). Strona wnosząca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna zatem wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej.
W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnili, iż uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy.
Skarżąca, działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Skarżącego, argumentując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazała, że zachorowała na COVID-19, w związku z czym była niezdolna do sporządzenia jakiejkolwiek dokumentacji.
Na dowód powyższego Skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie. Z powyższego zaświadczenia wynika, że na podstawie dokumentacji medycznej i wyników badania lekarskiego przeprowadzonego dnia 11 maja 2023 r. stwierdzono, że Skarżąca nie może stawić się w dniu 28 maja 2023 r. na wezwanie Sądu Rejonowego w Elblągu z powodu choroby.
Tymczasem zaskarżona decyzja – skierowana na prawidłowy adres Skarżących, tj. adres wskazywany w dotychczasowej korespondencji, i odebrana przez upoważnioną osobę – została doręczona w dniu 10 maja 2023 r. Tym samym 30-dniowy termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie upływał z dniem 9 czerwca 2023 r.
Sąd wskazuje, że na podstawie powyższego zaświadczenia nie sposób stwierdzić, jaki był stan zdrowia Skarżącej po dniu 28 maja 2023 r., a w szczególności czy ten stan zdrowia uniemożliwiał złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Po dacie wskazanej w ww. zaświadczeniu lekarskim jako dzień, w którym Skarżąca pozostawała niezdolna do stawienia się w Sądzie Rejonowym z uwagi na swój stan zdrowia, tj. 28 maja 2023 r., pozostawało jeszcze 12 dni do dnia, w którym upływał termin na złożenie skargi. Skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji mogącej świadczyć o tym, że w ww. okresie lub wcześniejszym zaistniała przeszkoda uniemożliwiająca jej wniesienie skargi – w imieniu swoim oraz w imieniu Skarżącego – w wymaganym terminie.
Sąd nadmienia, że na podstawie powyższego zaświadczenia nie sposób również stwierdzić, czy stan zdrowia Skarżącej uniemożliwiaj jej jakiekolwiek działanie. Nie wykazała ona także, czy w czasie, kiedy doszło do uchybienia terminu, istniała możliwość posłużenia się inną osobą, np. domownikiem. Zatem treść dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego nie potwierdziła niezdolności Skarżącej do działania, która trwałaby w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi. Tylko taka udokumentowana niezdolność uzasadniałby przywrócenie terminu w niniejszej sprawie.
Jednocześnie Sąd zauważa, że bez wpływu na niniejszej rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że Skarżący był nieobecny. Jak wskazała sama Skarżąca, "na daną sytuację" Skarżący udzielił jej wcześniej pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Dodatkowo Sąd nadmienia, że we wniosku o przywrócenie terminu strona nie doprecyzowała, kiedy dokładnie Skarżący był nieobecny, jak również nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń w tym zakresie.
Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania nie sposób stwierdzić, by Skarżący uprawdopodobnili, że brak było ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, w konsekwencji czego nie znaleziono uzasadnienia dla jego przywrócenia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.