Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi.
Pismo z dnia 7 maja 2013 r. zawierające ww. wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 maja 2013 r. W związku z tym zakreślony w zarządzeniu termin upłynął z dniem 21 maja 2013 r.
Skarżąca spółka podpisany właściwie egzemplarz skargi przesłała w dniu 21 maja 2013 r. (data nadania w UP), przesyłka została jednakże skierowana do Dyrektora Izby Skarbowej. Organ administracji publicznej przekazał wskazany egzemplarz skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku w dniu 28 maja 2013 r. (data nadania w UP).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniesionej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy spełnia ona wszystkie przewidziane prawem wymogi formalne.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów dotyczącym wszystkich pism procesowych, przewidzianym przez art. 46 § 1 pkt 4, jest konieczność podpisania skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Ponieważ wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki, zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie. W treści wezwania zamieszczono pouczenie o konsekwencjach niewykonania zarządzenia w terminie siedmiu dni. Wskazano również, by w odpowiedzi na wezwanie powołać się na sygnaturę akt sprawy sądowej. Z wezwania nie wynikało natomiast, by uzupełnienie braku formalnego skargi miało nastąpić za pośrednictwem organu, którego postanowienie zostało zaskarżone.
Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 14 maja 2013 r. zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia skargi upłynął z dniem 21 maja 2013 r. Skarżąca wprawdzie mieszcząc się w zakreślonym terminie przesłała uzupełnioną skargę w dniu 21 maja 2013 r. nie do tut. Sądu, a do Dyrektora Izby Skarbowej, jednakże organ przesłał tą skargę do Sądu po wyznaczonym terminie, tj. w dniu 28 maja 2013 r.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przy czym wskazać należy, że za równoznaczne z nieuzupełnieniem braków formalnych skargi rozumie się także uzupełnienie braków po wyznaczonym przez Sąd terminie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem za datę wniesienia skargi uznać należy datę jej faktycznego wniesienia, tj. nadania jej przez Dyrektora Izby Skarbowej do Sądu w urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Nie znajdzie tu zastosowania, wynikająca z art. 65 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej "k.p.a.") zasada, zgodnie z którą podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowanie terminu, bowiem dotyczy on jedynie postępowania administracyjnego.
Natomiast ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera analogicznej regulacji. Nie zawiera ona również regulacji, która pozwoliłaby uznać, że każde pismo strony, w tym także ponownie składana, w konsekwencji wezwania przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych, skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu, którego czynności ona dotyczy. Zapis taki, wynikający z treści art. 54 §1 p.p.s.a., dotyczy wyłącznie pierwotnie wnoszonej skargi. Kolejne pisma powinny być zatem wnoszone już bezpośrednio do Sądu. Powyższe skutkować musi uznaniem, że w istocie, tak jak w niniejszej sprawie, faktyczną datą nadania podania (uzupełnionej skargi) strony do Sądu, jest data jego nadania przez organ. W rozpatrywanej sprawie organ nadał uzupełnioną skargę do Sądu w dniu 28 maja 2013 r., a więc już po upływie wyznaczonego przez sąd terminu.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.