Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L.P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę i wywołać trudne od odwrócenia skutki. Organ określił obowiązek zwrotu z tytułu nienależnie pobranych płatności kwoty 95.670 zł. Jest to kwota bardzo wysoka, jej wyegzekwowanie wiąże się dla strony za znacznymi stratami finansowymi i majątkowymi, które nie będą mogły zostać wynagrodzone przez zwrot świadczenia. Należność objęta decyzją została wydatkowana w całości na rozwój i modernizację gospodarstwa rolnego. Koszty prowadzonej działalności rolniczej, obejmujące zakup sprzętu, nasion, nawozów, środków ochrony roślin, są znaczne. Skarżąca nie posiada środków, które mogłaby przeznaczyć na zapłatę ww. zobowiązania. Ponadto strona wskazała, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę na poziomie 5500 zł, jest właścicielką mieszkania, jej koszty utrzymania wynoszą 2700 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270– zwanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Za uwzględnieniem wniosku przemawiała wysoka kwota należności, do zwrotu której skarżąca została zobowiązana, której uiszczenie mogłoby mieć negatywny wpływ na możliwość kontynuowania przez nią działalności rolniczej. Skarżąca nie posiada wolnych środków pozwalających na uiszczenie tej należności, a skierowanie egzekucji do nieruchomości mogłoby skutkować znaczną szkodą, która w razie uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogłaby zostać wynagrodzona przez zwrot wyegzekwowanego świadczenia.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.