Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. K. od poleconej przesyłki listownej o nr [...], doręczonej zastępczo w dniu 2 czerwca 2016 r..
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Pismem z dnia 18 maja 2016 r. Burmistrz na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), w skrócie "k.p.a.", wezwał, w terminie 7 dni, M. K. jako stronę postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r., wystawionego przez Burmistrza, do wyraźnego określenia, które według zobowiązanego punkty wymienionego w piśmie z dnia 10 października 2014 r. (będącego zarzutami wobec tytułu wykonawczego) art.27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.", zostały naruszone.
Przesyłka, zawierająca wezwanie, została uznana za doręczoną w dniu 2 czerwca 2016 r.
W dniu 14 czerwca 2016 r. M. K. wniósł odwołanie od przesyłki listownej doręczonej zastępczo w dniu 2 czerwca 2016 r. o nr [...], domagając się uchylenia decyzji i zarządzenia. M. K. podniósł, że Burmistrz działa na jego szkodę, poprzez nieujawnienie decyzji.
W postanowieniu z dnia 19 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że procedura administracyjna nie przewiduje możliwości kwestionowania korespondencji kierowanej do obywateli. Odwołanie można wnieść jedynie od decyzji wydanej przez organ I instancji.
Kwestionując to postanowienie M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jego uchylenia wobec nieuwzględnienia jego argumentów.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz.718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań podnieść należy, iż przedmiotem dokonywanej kontroli sądowej jest postanowienie organu II instancji, stwierdzające niedopuszczalność odwołania.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło we wstępnym etapie postępowania przed organem odwoławczym, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Organ odwoławczy musi w pierwszej kolejności stwierdzić dopuszczalność odwołania, a następnie ocenia zasadność odwołania. Podejmowane na tym etapie postępowania rozstrzygnięcie ma zatem charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Warunkiem przystąpienia do oceny merytorycznej zarzutów odwołania jest pozytywna ocena organu odwoławczego co do dopuszczalności odwołania.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność pisma nazwanego przez skarżącego odwołaniem. Nie przystąpiono zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy. W konsekwencji powyższego i kognicja Sądu ograniczyła się do oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z m.in. z przyczyn przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 609).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że pismem z dnia 18 maja 2016 r. Burmistrz na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał, w terminie 7 dni, M. K. jako stronę postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r., wystawionego przez Burmistrza, do wyraźnego określenia, które według zobowiązanego punkty wymienionego w piśmie z dnia 10 października 2014 r. (będącego zarzutami wobec tytułu wykonawczego) art.27 u.p.e.a. zostały naruszone.
Należy odnotować, że zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych.
Wymaga wyjaśnienia, że wezwanie w trybie art.50 k.p.a. jest czynnością organu administracji publicznej, której istotą jest nakazanie osobie, do której wezwanie zostało skierowane, wzięcia udziału w podejmowanych czynnościach procesowych albo złożenia wyjaśnień lub zeznań (Z. Janowicz, Kodeks..., 1992, s. 151). W doktrynie wezwanie zalicza się do czynności materialno-technicznych, które jako władcze, jednostronne i rodzące skutki prawne bezwzględnie wymagają podstawy prawnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 284).
Skoro więc wezwanie nie jest decyzją lub postanowieniem, a więc na tego rodzaju czynność materialno-techniczną nie można wnieść środka zaskarżenia w formie odwołania, to organ odwoławczy nie mógł zatem podjąć innego rozstrzygnięcia w ramach posiadanych kompetencji jak tylko stwierdzić niedopuszczalność odwołania.
Podsumowując, organ II instancji, dokonując oceny odwołania skarżącego we wstępnej fazie postępowania odwoławczego, prawidłowo uznał, że zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.