Uzasadnienie
Decyzją z 9 stycznia 2015 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Zieleni określił T. J. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w G., ul. [...], za następujące miesiące 2014 roku: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad – na kwotę 49,00 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. i A. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze:
- - postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania przez A. J.,
- - decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. uchyliło decyzję organu I instancji i określiło T. J. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w G., ul. [...], za okres od kwietnia do listopada 2014 r. w kwocie 49,15 zł za każdy miesiąc.
W uzasadnieniu postanowienia SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 650), właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W konsekwencji również na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek złożenia korekty deklaracji.
Przepis art. 6q ust. 1 ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Kwota opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie podlega zaokrągleniu. - (ust. 2)
Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117b, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy, (art. 133 § 1 o.p.)
Pan A. J. nie był właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], a tym samym nie był zobowiązany do złożenia deklaracji o odpadach i jej korekty. Wobec powyższego nie był stroną wszczętego z urzędu postępowania w sprawie o określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], za okres od 01.04.2014 r. do 30.11.2014 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania przez Pana A. J. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. i A. J. podnieśli m. in., że A. J. jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości i nie zgadza się na jakiekolwiek deklaracje składane samodzielnie do Gminy przez współmałżonka.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. tut. Sąd odrzucił skargę w stosunku do T. J. wyjaśniając, że skoro nie była ona adresatem postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesienia odwołania, to nie posiadała legitymacji procesowej w zaskarżeniu postanowienia SKO. Postanowienie organu odwoławczego rozstrzygało wyłącznie o prawach i obowiązkach A. J. zatem jedynie on miał możliwość wniesienia skargi do sądu na ww. postanowienie Kolegium w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania.
W dniu 19 października 2016 r. Sąd przeprowadził dowód z informacji zamieszczonych w elektronicznej bazie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych (https://ekw.ms.gov.pl/eukw_ogol/menu.do), z którego wynika, że nieruchomość o nr księgi wieczystej nr [...] objęta jest wspólnością ustawową małżeńską A. P. J. i T. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.
Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazało SKO zgodnie z art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 650), właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W konsekwencji również na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek złożenia korekty deklaracji.
Definicję właściciela nieruchomości zawiera w art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy wyjaśniając, że na potrzeby tej ustawy, przez właściciela nieruchomości rozumie się także: współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.
Przepis art. 6q ust. 1 ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...).
Natomiast stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117b, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy (art. 133 § 1 O.p.).
W aktach administracyjnych postępowania prowadzonego przez organ I instancji brak jest dokumentów potwierdzających, że jedynym właścicielem spornej nieruchomości jest T. J. Dowodu takiego nie przeprowadził również organ odwoławczy, mimo że postępowanie "prowadził" niemalże 14 miesięcy (notabene takie postępowanie SKO było przedmiotem wyroku tut. Sądu z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I SAB/Gd 11/16, w którym stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa).
Natomiast w dniu 19 października 2016 r. Sąd przeprowadził dowód z informacji zamieszczonych w elektronicznej bazie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych (https://ekw.ms.gov.pl/eukw_ogol/menu.do), z którego wynika, że nieruchomość o nr księgi wieczystej nr [...] objęta jest wspólnością ustawową małżeńską A. P. J. i T. J. Ustalenia te przeczą twierdzeniom Kolegium, jakoby A. J. nie był właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], a tym samym nie był zobowiązany do złożenia deklaracji o odpadach i jej korekty i nie był stroną wszczętego z urzędu postępowania w sprawie o określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], za okres od 01.04.2014 r. do 30.11.2014 r.
Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż w przypadku definitywnego ustalenia, że sporna nieruchomość objęta jest wspólnością ustawową małżeńską A. P. J. i T. J., stroną i podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania od decyzji określającej od niej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami jest zarówno T. jak i A. J. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy ustali w sposób niebudzący wątpliwości status prawny ww. nieruchomości przeprowadzając w tym zakresie dowód z odpisu z ksiąg wieczystych jej dotyczących. W przypadku gdy potwierdzą się ustalenia dokonane przez Sąd, uzna A. J. za stronę postępowania uprawnioną do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami.
Z tych przyczyn z uwagi na naruszenie przepisów procedury Sąd stosując przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania zasądzając na rzecz strony kwotę uiszczonego wpisu od skargi.