Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik US") postanowieniem z 20 listopada 2014 r. przedłużył P.Z. (dalej "Skarżący") termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy za miesiąc sierpień 2014 r. wykazanej w deklaracji VAT-7, do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w ramach kontroli podatkowej.
W postanowieniu zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał postanowienie, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o jego wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania.
Skarżący wezwał Naczelnika US do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 30 grudnia 2016 r.
Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że kierując się uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16, pismo skarżącego z dnia 30 grudnia 2016 r. potraktowane zostało jako zażalenie na postanowienie Naczelnika US z dnia 20 listopada 2014 r.
Badając terminowość wniesienia zażalenia, organ wskazał, że zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 20 listopada 2014 r. Tym samym pismo z dnia 30 grudnia 2016 r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", które zostało nadane w urzędzie pocztowym na adres organu pierwszej instancji w dniu 30 grudnia 2016 r., złożono po terminie, który upływał z dniem 4 grudnia 2014 r. (14 dni liczone od daty 21 listopada 2014 r.).
Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 615 ze zm.) w zw. z art. 208 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), stwierdził wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu.
Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 17 marca 2017r.
Pismem z dnia 1 marca 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Naczelnika US z dnia 20 listopada 2014r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Jak wskazano wyżej, postanowienie Naczelnika US z 20 listopada 2014 r. o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2014 r., do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, wydane zostało w toku prowadzonej wobec Skarżącego kontroli podatkowej.
Wątpliwości dotyczące trybu, w jakim organ podatkowy wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku oraz środków zaskarżenia tego postanowienia przysługujących podatnikowi, rozstrzygnięte zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16. Zgodnie z tą uchwałą, przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 O.p., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Warunkiem dopuszczalności złożenia do sądu administracyjnego skargi jest więc zaskarżenie postanowienia naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług zażaleniem, skierowanym do dyrektora izby skarbowej jako organu wyższego stopnia nad naczelnikiem urzędu skarbowego. Dopiero to postanowienie organu wyższego stopnia może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ab initio w związku z § 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, między innymi taki jak zażalenie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Naczelnika US. Sąd nie może rozpoznać skargi, która nie została poprzedzona wyczerpaniem przez stronę skarżącą właściwego trybu zaskarżenia postanowienia w administracyjnym toku instancji.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Końcowo Sąd zauważa, że skarżący pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. wezwał Naczelnika US do usunięcia naruszenia prawa. Uwzględniając wytyczne NSA zawarte we wskazanej wyżej uchwale I FPS 2/16, Dyrektor Izby Skarbowej potraktował powyższe wezwanie jako zażalenie złożone w trybie art. 274b § 2 O.p. W postanowieniu z dnia 17 marca 2017 r. stwierdził wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia pozostaje jednak poza zakresem niniejszej sprawy, ponieważ wniesiona skarga nie dotyczy tego postanowienia. Skarżący wyraźnie przedmiotem swojej skargi uczynił postanowienie Naczelnika US z dnia 20 listopada 2014 r.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.