Uzasadnienie
W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew wywodom skargi zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Otóż z treści przepisu par. 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego /Dz.U. nr 18 poz. 62 ze zm./ wynika, że podatnicy tracą prawo do odliczeń wydatków inwestycyjnych od dochodu oraz prawo do dodatkowej obniżki podatku dochodowego, jeżeli przed upływem 3 lat od końca roku podatkowego, w którym z nich skorzystali, przeniosą w jakiejkolwiek formie własność składników majątkowych, z którymi związane były odliczenia bądź dodatkowa obniżka; nie dotyczy to przeniesienia własności w wyniku przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału dotychczasowych podmiotów gospodarczych. Z przepisu tego zatem wynika bezpośrednio, że przeniesienie własności składników majątkowych z podmiotu, który skorzystał z ulgi inwestycyjnej, na inny podmiot powoduje utratę prawa do uprzednio nabytej ulgi przez zbywcę, chyba że przeniesienie własności składników majątkowych następuje m.in. w wyniku przekształcenia formy prawnej dotychczasowego podmiotu gospodarczego.
W rozpatrywanej sprawie, jak trafnie stwierdziły organy, wyczerpała się hipoteza omawianego przepisu, skoro dnia 26 marca 1997 r. Spółka z o.o. "F." dokonała, przy zachowaniu formy aktu notarialnego, czynności prawnej polegającej na podwyższeniu kapitału zakładowego o kwotę 614.500,00 zł; podwyższony o wymienioną kwotę kapitał zakładowy spółki został przez skarżącego objęty i pokryty aportem w postaci zespołu składników materialnych i niematerialnych stanowiących przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55[1] Kc, o wartości bilansowej 614.500,00 zł. Bezsporne jest, że wśród tychże składników materialnych znajdowały się środki trwałe, z którymi związane były odliczenia od dochodu dokonane w latach 1994-95 i dodatkowa obniżka podatku zrealizowana w roku 1996. Zatem z dniem pokrycia podwyższonego kapitału zakładowego spółki i objęcia 12.290 udziałów w tej spółce aportem, na który składały się również omawiane środki trwałe, dokonało się przesunięcie majątkowe tych składników z majątku osoby fizycznej, a więc skarżącego, do majątku osoby prawnej, którą była spółka z o.o. "F." /a więc z jednego podmiotu gospodarczego do drugiego/.
Dyspozycja drugiej części analizowanego przepisu /zob. par. 7 ust. 1 pkt 2 in fine rozporządzenia/ wyłącza z kolei stosowanie wyżej omówionej reguły postępowania w przypadku, gdy przeniesienie własności składników majątkowych, z którymi była związana ulga inwestycyjna następuje w wyniku przekształcenia formy prawnej dotychczasowego podmiotu gospodarczego.
Wbrew szerokim wywodom zawartym w skardze, należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż norma powyższa nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, skoro przesunięcie majątkowe odbyło się pomiędzy odrębnymi podmiotami prawa, podczas gdy dyspozycja omawianej tutaj normy dotyczy właśnie przekształceń na płaszczyźnie podmiotowej działalności gospodarczej /chodzi o ten sam podmiot gospodarczy/, nie natomiast - jak to wskazują skarżący - na płaszczyźnie przedmiotowej. Przepis par. 7 ust. 1 pkt 2 in fine rozporządzenia Rady Ministrów stanowi wyraźnie o elementach podmiotowych przekształceń. Skarżący zaś stwierdzając, że w niniejszej sprawie nastąpiło "przekształcenie formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej" próbuje bezzasadnie rozciągnąć analizowaną dyspozycję także na elementy przedmiotowe, co trafnie podkreśla Izba.