Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano A. S. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika A. S. z urzędu adwokata M. Ż., której przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej w dniu 3 grudnia 2008 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w sprawie.
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. S. na wyżej określoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] oraz przyznał wyznaczonemu w sprawie adwokatowi wynagrodzenie w kwocie 292,80 zł za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji.
Następnie pełnomocnik skarżącej z urzędu sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku i wniosła o przyznanie wynagrodzenia za ww. opinię, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadziła sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 146,40 zł.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.