Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. D. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...].
Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. referendarza sądowego przyznano skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokat U. J. Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła w dniu 15 grudnia 2014 r. skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarła wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, oświadczając jednocześnie, że opłaty te nie zostały zapłacone.
Wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 442/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy z dnia 14 marca 2017 r. wynika, że adwokat U. J. nie brała udziału w rozprawie przed NSA.
Na podstawie art. 250 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem) – z uwagi na przepisy intertemporalne zawarte w § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. oraz 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zgodnie z którymi do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzeń stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
Zatem należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadziła sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł (75% z 240 zł), co po podwyższeniu o 23% stawkę VAT daje kwotę 221,40 zł brutto (180 zł + 41,40 zł).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.