Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 6 czerwca 2016 r., skarżąca D. G. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Do wniosku skarżąca dołączyła zaświadczenia o wynagrodzeniu z dnia 12 kwietnia i 6 czerwca 2016 r.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), dokumentów dołączonych do wniosku oraz nadesłanych na zarządzenie z dnia 13 czerwca 2016 r., referendarz sądowy ustalił, co następuje:
skarżąca nie posiada żadnego majątku, w tym środków na rachunku bankowym, jest zobowiązania do poniesienia kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.229,31 zł, utrzymuje się z umów zleceń zawieranych ze Stowarzyszeniem "A" [...], z tytułu których – po uwzględnieniu dokonanych potrąceń egzekucyjnych – w lutym br. uzyskała dochód netto w kwocie 1.843,45 zł, w marcu br. – 2.187,87 zł a w kwietniu br. – 417,95 zł, stałe koszty, jakie ponosi na opłaty za czynsz najmu oraz media (energię elektryczną płatną w formie prepaid, wodę, odprowadzanie ścieków i wywóz nieczystości, ogrzewanie, abonament TV, telefon) wynoszą około 510 zł miesięcznie, nie otrzymuje pomocy od rodziny.
Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego żądania wskazać należy, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpoznając zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim dochody uzyskiwane przez nią oraz osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.
Odnosząc się do pierwszego aspektu, tj. wysokości kosztów postępowania, zauważyć należy, że koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1/ wpis od skargi, który wynosi 830 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie); 2/ ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł (§ 3 rozporządzenia); 3/ ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4/ ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżącej, które nie mają ani stałej wysokości ani stałego charakteru, fakt że nie posiada ona żadnych składników majątku, które mogłaby spieniężyć oraz oszczędności, referendarz sądowy uznał, że obciążenie skarżącej kosztami sądowymi w niniejszej sprawie w jakiejkolwiek części spowodowałoby, że nie byłaby ona w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych.
W tym stanie sprawy referendarz stwierdził, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.