Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] nr od [...] do [...] Urząd Skarbowy określił W. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1996–1999 oraz wysokość zaległości podatkowych i odsetek na dzień wydania decyzji.
Na podstawie wyżej przywołanych decyzji podatkowych wierzyciel – Urząd Skarbowy– wystawił w dniu 30 października 2002 r. tytuły wykonawcze nr od [...] do [...].
W toku prowadzonej egzekucji dokonano w dniu 24 grudnia 2002 r. zajęcia u organu rentowego świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego. Zawiadomienie o zajęciu z dnia 21 grudnia 2002 r. nr [...] doręczono zobowiązanemu w dniu 27 grudnia 2002 r.
Pismem z dnia 30 grudnia 2002 r. W. S. wniósł skargę na ww. zawiadomienie, gdyż uznał je za niesłuszne. Zdaniem skarżącego prowadzone postępowanie egzekucyjne jest bezprzedmiotowe z uwagi na wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia z dnia [...] nr od [...] do [...] umarzającego postępowania egzekucyjne prowadzone do jego majątku na podstawie tytułów wykonawczych nr od [...] do [...]. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego zawiadomienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, Urząd Skarbowy stwierdził, że obowiązek podatkowy odzwierciedlony w tytule wykonawczym z dnia 30 października 2002 r. nr [...] nie istnieje i nie powinien być egzekwowany, natomiast obowiązek podatkowy odzwierciedlony w tytułach wykonawczych z dnia 30 października 2002 r. nr od [...] do [...] istnieje, ale nie powinien być obecnie egzekwowany.
W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, iż tytuł wykonawczy nr [...] sporządzono w związku z decyzją Urzędu określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 rok, które na podstawie przepisów art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2002r.
Natomiast tytuły wykonawcze nr od [...] do [...] sporządzono w związku z decyzjami tut. Urzędu określającymi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1997–1999, od których strona wniosła odwołanie do Izby Skarbowej, przekazane jej wraz z aktami sprawy w dniu 21 listopada 2002 r. Z uwagi na nierozpatrzenie odwołania przez Izbę Skarbową w przewidzianym prawem dwumiesięcznym terminie, wykonanie decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] uległo, na podstawie art. 225 Ordynacji podatkowej, wstrzymaniu z mocy prawa do dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego. Tym samym do tego czasu obowiązek nie powinien być egzekwowany.
W dniu 6 marca 2003 r. W. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego. Skarżący ponownie wskazał na postanowienia z dnia [...] nr od [...] do [...] umarzające postępowania egzekucyjne prowadzone do jego majątku i ich prawomocność. Wywiódł, że skoro nie składał zażalenia na te postanowienia, to nie mogą być one podważane przez wystawianie nowych tytułów wykonawczych dotyczących tych samych zaległości podatkowych za lata 1996–1999.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...].
W uzasadnieniu stwierdzono, że umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku W. S. na podstawie tytułów wykonawczych nr od [...] do [...] nastąpiło w związku z decyzjami Izby Skarbowej z dnia [...] nr od [...] do [...], którymi uchylono w całości decyzje Urzędu Skarbowego określające zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1996–1999 i przekazano sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym zbadaniu spraw Urząd wydał decyzje z dnia [...] nr od [...] do [...], którymi ponownie określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1996–1999. Powyższe decyzje były podstawą do wystawienia przez wierzyciela kolejnych tytułów wykonawczych z dnia 30 października 2002 roku nr od [...] do [...] i podjęcia przez organ egzekucyjny stosownego postępowania. Podkreślono, że fakt umorzenia wcześniejszego postępowania egzekucyjnego pozostaje bez wpływu na obecny tok postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr od [...] do [...].
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. S. zarzucił postanowieniu Izby Skarbowej z dnia [...]: nierozpoznanie istoty sprawy przez utrzymanie w mocy decyzji (określenie użyte przez stronę) Urzędu Skarbowego, która wydana została bez należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, naruszenie przepisów postępowania przez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z materiałami postępowania administracyjnego oraz sporządzenie nieczytelnego i niewyczerpującego uzasadnienia, z którego jednoznacznie nie wynika, dlaczego decyzja została utrzymana w mocy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Konieczność umorzenia egzekucji prowadzonej w oparciu o tytuły wykonawcze nr od [...] do [...] była bezpośrednią konsekwencją uchylenia przez Izbę Skarbową decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr od [...] do [...], określających wysokość zaległości podatkowej, tj. wysokość egzekwowanego obowiązku. Wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji wymiarowych skutkowało wystąpieniem przesłanki umorzenia postępowania, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz.968 ze zm.). Ponowne określenie przez Urząd wysokości zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej wraz z odsetkami w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1996–1999 decyzjami z dnia [...] stanowiło podstawę prawną dla wydania nowych tytułów wykonawczych. Dały one początek kolejnym postępowaniom egzekucyjnym, niezależnym od wcześniej umorzonych postanowieniami z dnia 20 marca 2002 r., na które powołuje się skarżący. Tym samym główny zarzut skarżącego dotyczący bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego wcześniejsze umorzenie jest całkowicie chybiony.
W postanowieniu Urzędu Skarbowego z dnia [...] i utrzymującym je w mocy postanowieniu Izby Skarbowej z dnia [...] stwierdzono, że obowiązek podatkowy odzwierciedlony w tytule wykonawczym z dnia 30 października 2002r. nr [...] nie istnieje i nie powinien być egzekwowany. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku stwierdzono na podstawie przepisów dotyczących instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych, tj. art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.).
Natomiast w stosunku do obowiązku podatkowego odzwierciedlonego w tytułach wykonawczych z dnia 30 października 2002r. nr od [...] do [...] uznano, że istnieje, ale nie powinien być obecnie egzekwowany. W ocenie Sądu stanowisko to jest słuszne, gdyż istnienie obowiązku jest konsekwencją pozostawania w obrocie prawnym decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] określających wysokość zaległości podatkowej, a niemożność egzekwowania tego obowiązku wynika z brzmienia przepisu art.225 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli odwołanie nie zostało rozpatrzone w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a decyzja do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa w granicach określonych w odwołaniu do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego.
Mając na uwadze powyższe, należy oddalić zarzuty skarżącego dotyczące nierozpoznania istoty sprawy, a także nieczytelnego uzasadnienia, gdyż stanowisko wierzyciela zostało przedstawione w zaskarżonym postanowieniu w sposób wyczerpujący.
Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270), oddalił skargę.