Uzasadnienie
S.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 marca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2014 roku do czerwca 2015 roku.
W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 22 czerwca 2022 r. wzywające do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 27 października 2022 r. (I SPP/Gd 162/22) starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2022 r.
Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2022 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 czerwca 2022 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 14.119 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu skarżący ponownie złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, nie uiszczając przy tym należnego wpisu od skargi.
Wniosek został zarejestrowany pod sygn. akt I SPP/Gd 6/23, a postanowieniem z dnia 27 lutego 2023 r. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 27 października 2022 r. (I SPP/Gd 162/22).
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę. Przedmiotowe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2023 r., I FZ 103/23. NSA w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że postanowienie o odrzuceniu skargi zostało wydane zanim Sąd rozstrzygnął co do ponownego wniosku w sprawie prawa pomocy, będącego wnioskiem zmierzającym do zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a. prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z tym, zdaniem NSA, wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi przed rozpoznaniem tego wniosku należało ocenić jako przedwczesne.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednocześnie, że Sąd pierwszej instancji - przed dokonaniem oceny w trybie zmiany wniosku pod kątem podnoszonej w nim innej kondycji materialnej Skarżącego - nie powinien był rozstrzygać o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia od niej wpisu sądowego. Dopiero procesowe przesądzenie i uznanie, że kondycja materialna Skarżącego nie odbiegała od tej stanowiącej podstawę wcześniejszego prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych (lub była inna, ale w stopniu niepowodującym konieczności zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia), uprawniałoby do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu i to bez kolejnego - po tym procesowym rozstrzygnięciu - wzywania do opłacenia skargi.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2023 r. utrzymano w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 27 lutego 2023 r. (I SPP/Gd 6/23).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – dalej w skrócie p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia wpisu został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do wpłacenia należnego wpisu i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Pomimo doręczenia stronie zarządzenia wzywającego do jego uiszczenia, wpis taki nie został wpłacony. Należy przy tym dodać, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a postanowienie starszego referendarza sądowego w tym przedmiocie stało się prawomocne wobec utrzymania w mocy tego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (postanowienie z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt I SPP/Gd 162/22).
Jednocześnie prawomocne stało się postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2023 r. (I SPP/Gd 6/23) w przedmiocie odmowy zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 27 października 2022 r. (I SPP/Gd 162/22). Postanowienie to uprawomocniło się wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 31 lipca 2023 r. (I SPP/Gd 6/23).
Mając na uwadze wskazania zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2023 r., I FZ 103/23 Sąd uznał, że w związku z ponownym dokonaniem oceny sytuacji materialnej skarżącego i wobec stwierdzenia braku podstaw do zmiany prawomocnego rozstrzygnięcia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, z uwagi na nieuiszczenie wpisu przez skarżącego, istniały podstawy do odrzucenia skargi. Jak bowiem wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny, procesowe przesądzenie i uznanie, że kondycja materialna Skarżącego nie odbiegała od tej stanowiącej podstawę wcześniejszego prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów sądowych, uprawnia do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu i to bez kolejnego - po tym procesowym rozstrzygnięciu - wzywania do opłacenia skargi.
Skarżący po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 31 lipca 2023 r. (I SPP/Gd 6/23) wpisu takiego nie uiścił, a zatem istniały podstawy do odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.