Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 marca 2010 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o.o. z siedzibą w G. – dalej jako "Skarżąca" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 września 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Dyrektor IAS wysłał do Skarżącej za pośrednictwem poczty korespondencję zawierającą decyzję, jednakże wobec niepodjęcia przesyłki w terminie organ uznał ją za doręczoną zastępczo w trybie określonym art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 7 kwietnia 2020 r. W ocenie organu przesyłka zawierająca wskazaną decyzję była dwukrotnie awizowana - po raz pierwszy w dniu 24 marca 2020 r.; powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 1 kwietnia 2020 r. Następnie po upływie 14-dniowego okresu przechowywania w placówce operatora pocztowego została ona - w dniu 8 kwietnia 2020 r. zwrócona nadawcy z adnotacją poczty: "zwrot nie podjęto w terminie".
W dniu 24 czerwca 2020 r. Skarżąca nadała w urzędzie pocztowym skargę na decyzję Dyrektora IAS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że odpis decyzji doręczono Skarżącej zastępczo w dniu 7 kwietnia 2020 r. w trybie art. 150 O.p., bowiem w tym dniu mijał 14 dzień od dnia pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 24 marca 2010 r.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że obowiązujący od 31 marca 2020 r. art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), stanowił, iż w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych, w tym w postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Uwzględniając treść art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy stwierdzić należy, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie uległ wstrzymaniu.
Wskazać także należy, że zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 uchylony został art. 15 zzs ustawy o COVID z jednoczesnym wprowadzeniem mocą art. 68 ust. 6 i 7 ustawy zmieniającej siedmiodniowego terminu, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone – biegną dalej. Mając zatem na uwadze to, że ustawa z 14 maja 2020 r. weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło w dniu 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FZ 94/20).
Zatem w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 24 maja 2020 r. i upłynął w dniu 23 czerwca 2020 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca wniosła skargę w dniu 24 czerwca 2020 r. (data złożenia – pieczątka na znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kopercie – karta 189 akt administracyjnych), a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze, że Skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.