Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 lutego 2019 r. S. M. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2019 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zarządzaniem z dnia 21 marca 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 27 marca 2019 r.
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej w skrócie "p.p.s.a.", skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu. Przesyłka, zawierająca przedmiotowe zarządzenie, została doręczona skarżącemu w dniu 27 marca 2019 r. (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki). W związku z powyższym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu upływał w dniu 3 kwietnia 2019 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Należy podkreślić, że wezwanie Sądu zawierało szczegółowe pouczenie co do terminu i sposobu wypełnienia obowiązku nałożonego na skarżącego, a także skutku jego niedochowania.
Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że nawet w przypadku uzupełnienia braków skargi w terminie, skarga w niniejszej sprawie nie mogła być rozpoznana merytorycznie, gdyż kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje w aktualnym stanie prawnym orzekania w sprawie postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie doprowadziła do ograniczenia standardów ochrony sądowej w stosunku do orzeczeń administracji publicznej. Jak zostało to bowiem wyjaśnione w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, postanowienia wierzyciela zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Innymi słowy, rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli. Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a. podlega ono weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (vide postanowienie NSA z 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2013/16; J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 61).
W związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wystąpienie powyższej okoliczności skutkuje odrzuceniem wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.