Uzasadnienie
J. P. (dalej jako "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 30 marca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2020 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2022 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia bądź potwierdzenie kwoty podanej przez organ administracji w odpowiedzi na skargę, tj. 16.461,00 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 15 czerwca 2022 r.
W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącego złożył pismo zatytułowane jako "wykonanie zobowiązania sądu", w którym oświadczył, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 16.461,00 zł oraz wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego o 7 dni, tj. do dnia 29 czerwca 2022 r., bowiem Skarżący przebywa obecnie na urlopie wypoczynkowym i nie jest możliwe przedłożenie pełnomocnictwa w terminie wyznaczonym przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak stanowi art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Art. 35 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie do art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników.
Jak stanowi art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Wyżej wymienione elementy pisma stanowią wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Z kolei nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie przytoczonego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik Skarżącego został wezwany m.in. do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a.
Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 15 czerwca 2022 r.
W związku z powyższym zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał dnia 22 czerwca 2022 r.
Jak wynika z akt sądowych, w wyznaczonym terminie pełnomocnik Skarżącego nie uzupełnił ww. braku formalnego.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w dniu 22 czerwca 2022 r. (data stempla pocztowego), a więc w terminie zakreślonym na uzupełnienie braków formalnych skargi, pełnomocnik złożył pismo, w którym wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego o siedem dni. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że wystąpienie z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, nawet w terminie otwartym dla jego uzupełnienia, nie przerywa biegu tego terminu. Jest to bowiem termin ustawowy i nie podlega on przedłużeniu. Przedłużenie terminu jest możliwe wyłącznie w przypadku terminu sądowego. Odnośnie natomiast terminów ustawowych możliwe jest jedynie ich przywrócenie, na mocy art. 86 p.p.s.a.
Ponadto, mając na uwadze uzasadnienie złożonego przez pełnomocnika Skarżącego wniosku, w którym pełnomocnik podnosi, że nie ma możliwości przedłożenia pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie ze względu na urlop wypoczynkowy Skarżącego, Sąd zauważa, że pełnomocnictwo do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym powinno zostać udzielone przed dokonaniem przez pełnomocnika czynności w danej sprawie. Stąd też pełnomocnik Skarżącego powinien dysponować takim pełnomocnictwem w dacie wniesienia do Sądu skargi na decyzję organu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że skoro termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 22 czerwca 2022 r., to tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wniesionej w niniejszej sprawie skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.