Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżący M. P. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że od dnia 29 sierpnia 2012 r. przebywa w areszcie śledczym, nie osiąga żadnych dochodów, jego majątek, tj. udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości (zespół dworsko-folwarczny) o powierzchni około 13 ha oraz udział w mieszkaniu o powierzchni 80 m2, środki pieniężne w kwocie 1.263.783,30 zł, prawa majątkowe (akcje) o wartości 20.499,50 zł oraz zegarek o wartości 31.198 zł, został zabezpieczony w postępowaniu karnym bez prawa do dysponowania nim, posiada zaległości i zobowiązania w łącznej kwocie około 11.362.080,70 zł, w tym z tytułu składek do ZUS, podatku od nieruchomości oraz opłat za wieczyste użytkowanie za lata 2013-2018, grzywien i kosztów sądowych, podatku od towarów i usług oraz wobec syndyka masy upadłości.
Skarżący otrzymuje pomoc finansową od swojej siostry w zakresie m.in. zakupu artykułów higienicznych. Nadto, skarżący wskazał, iż w 13 postępowaniach toczących się przed sądem rejonowym oraz sądem okręgowym (których sygnatury podał) ustanowiono na jego rzecz pełnomocników z urzędu.
W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, gdyż nie może dysponować swoim majątkiem, przebywa w areszcie i nie ma możliwości uzyskiwania dochodów.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.