Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 maja 2004r. w sprawie J.R. w przedmiocie zliczenia nadpłaty na zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podstawą wydanego postanowienia był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny:
W dniu 8 stycznia 2004r. J.R. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie roczne PIT-36 za 2003r., w którym wykazał nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 19 347,70zł. Wykazaną nadpłatę postanowieniem z dnia 24 maja 2004r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył na istniejącą zaległość w podatku dochodowym za 1998r. Strona na powyższe postanowienie złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie oraz o łączne rozpoznanie zażalenia z odwołaniem od decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne. Wskazała, że postanowienie narusza interes publiczny oraz uzasadniony interes podatnika. Ponadto strona obszernie ustosunkowała się do kwestii umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, przedstawiając sytuację ekonomiczną i finansową prowadzonej działalności gospodarczej.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 17 sierpnia 2004r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Jako przepis prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniósł, iż organ pierwszej instancji nie miał podstaw do odstąpienia od zaliczenia z urzędu wykazanej nadpłaty, na poczet zaległych zobowiązań podatkowych. Ustawodawca nie pozostawia bowiem wyboru nakazując określony sposób postępowania.
Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi, skarżący nie podniósł zarzutów w zakresie dokonanego zarachowania. Zrzucił natomiast nie zbadanie przyczyn opieszałości w wydawaniu przez organ pierwszej instancji decyzji w zakresie ulg w spłacie w stosunku do zaległości za 2003r. Podniósł, że nie zbadano sytuacji skarżącego w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosków o udzielenie ulgi w spłacie zaległości i umorzeniu należności podlegających restrukturyzacji.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
W ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem postępowania przed organami podatkowymi było zarachowanie nadpłaty wynikającej z zeznania rocznego w podatku dochodowym za 2003r., na poczet zaległości podatkowych. Nie była natomiast przedmiotem rozstrzygania w tej sprawie zasadność umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Zarzuty podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego i w złożonej skardze do Sądu związane są natomiast głównie z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne oraz utrzymującą ją w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej. Podlegają one ocenie w odrębnym postępowaniu dotyczącym umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych (...). W myśl art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie na które służ zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. Z powyżej cytowanych uregulowań wynika, że w przypadku gdy podatnik posiada nadpłatę, to organ podatkowy jest zobowiązany, działając z urzędu, w pierwszej kolejności zaliczyć ją na poczet zaległości podatkowych.
W rozpoznawanej sprawie wobec umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, organ podatkowy miał obowiązek zaliczyć nadpłatę na poczet istniejących zaległości podatkowych. Zastosował się przy tym do treści art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, zaliczając przysługujący zwrot na poczet podatku o najwcześniejszym terminie płatności. Ponadto stosownie do art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, zaliczył przysługujący stronie zwrot podatku proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu nabycia prawa do zwrotu, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
Strona skarżąca nie kwestionował sposobu w jaki dokonano przerachowania, formułując zarzuty zmierzające do odwrócenia skutków decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego co spowodowałoby wadliwość podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia przysługującego zwrotu w podatku dochodowym na zaległości podatkowe. Sąd oceniając legalność zaskarżonego postanowienia bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w momencie jego wydania. W tym kontekście Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.