Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Na powyższe postanowienie organu odwoławczego T.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 lipca 2012 r.
W odpowiedzi, pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 16 lipca 2012 r. T.G. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w okresie, w którym miał wykonać wezwanie do uiszczenia wpisu przebywał poza miejscem zamieszkania. W tym czasie był pozbawiony dostępu do komputera i narzędzi niezbędnych do sporządzenia wniosku o zwolnienie od kosztów jak również dokumentów obrazujących jego sytuacją finansową. W związku z powyższym nie miał możliwości uczynić zadość wymaganiom sądu w wyznaczonym terminie.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, tekst jedn.). – dalej w skrócie zwana p.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy).
Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:
- • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Z powyższego unormowania w sposób nie budzący wątpliwości wynika zatem, że wniosek o przywrócenie terminu może zostać złożony dopiero wówczas, gdy strona temu terminowi uchybiła tj. nie dokonała w terminie wymaganej czynności procesowej.
Należy zauważyć, że pismem z dnia 16 lipca 2012 r. objęty jest wniosek strony o przywrócenie terminu do dokonania czynności, któremu to terminowi strona nie uchybiła. Wniosek skarżącego dotyczy bowiem przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Tymczasem dla dokonania tej czynności nie został przewidziany żaden termin. Terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przewiduje bowiem sama ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w której ustawodawca zaznaczył jedynie, że wniosek taki może zostać złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w jego toku (art. 243 § 1 p.p.s.a.), ani terminu takiego nie wyznaczono stronie na mocy zarządzenia przewodniczącego. Za niedopuszczalny należy zatem uznać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której strona nie uchybiła z racji tego, że dla jej dokonania nie został przewidziany taki termin, którego przekroczenie skutkowałoby bezskutecznością podjętej czynności procesowej.
Jednocześnie należy podkreślić, co wydaje się błędnie dostrzegać strona, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wymagał złożenia go w zawitym terminie 7 dni. Termin ten został bowiem wyznaczony jedynie dla uiszczenia wpisu od skargi, co nie jest równoznaczne z wyznaczeniem terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.