Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 marca 2001 r. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej określił A spółce z o.o. wysokość zaległości podatkowej w podatku w towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1998 r. r. w kwocie [...],- zł, stosowne odsetki oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
A spółka z o.o. w odwołaniu od tej decyzji wniosła o jej uchylenie i zarzuciła naruszenie § l ust. 12, § 67 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także naruszenie art. 120 i art. 122 ordynacji podatkowej.
Decyzją z dnia z 9 marca 2001 r. Izba Skarbowa, utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako zgodną z prawem.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż garaże jako lokale użytkowe, podlegają opodatkowaniu podstawową 22% stawką podatku wynikającą z art. 18 ust. 1 ustawy o podatku VAT, czego nie zmienia fakt łącznej sprzedaży lokalu mieszkalnego z garażem w budynku wielorodzinnym. W ocenie organu drugiej instancji powoływanie się przez spółkę na ww. sposób zawierania umów cywilnoprawnych jest bezprzedmiotowe, gdyż umowy te nie mogą zmieniać istniejących obowiązków podatkowych określonych w ustawie. Zgodnie z § 67 ust. 1 pkt 5 i § 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania przepisów ustawy VAT, przesłankami uzasadniającymi stosowanie do sprzedaży stawki 0%, jest spełnienie warunków, że pomieszczenie musi mieć charakter pomocniczy w stosunku do lokalu mieszkalnego i musi być przeznaczone do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.
Garaż natomiast nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i nie jest przeznaczony na stały pobyt ludzi. Tym samym nie jest pomieszczeniem pomocniczym, służy on bowiem do przechowywania pojazdów mechanicznych, spełniając samodzielną funkcję, która nie jest związana z lokalem mieszkalnym oraz może stanowić przedmiot odrębnego obrotu na rynku. Jednocześnie niezależnie od wskazanych wyżej argumentów organ drugiej instancji podkreślił, że na gruncie ustawy o własności lokali, pojęcia pomieszczeń przynależnych i pomocniczych nie są ze sobą tożsame.
Izba Skarbowa stwierdziła, że zgodnie z zawartymi umowami spółka zobowiązała się sprzedać garaż spełniający rolę lokalu użytkowego, którego sprzedaż każdorazowo podlega opodatkowaniu stawką 22%. w myśl art. 18 ust. l na podstawie wyłączenia w art. 51 ust. l pkt 2c ww. ustawy.
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Gdańsku A spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazała na naruszenie art. 5 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 15 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, § 1 pkt 12, § 67 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 120 i 122 ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że garaż i miejsce parkingowe są pomieszczeniami pomocniczymi lokalu mieszkalnego. Zgodnie z definicją zawartą w § 1 pkt 12 ww. rozporządzenia, przez takie pomieszczenie rozumie się piwnicę strych i inne przynależności, natomiast w świetle ustawy o własności lokali nie budzi wątpliwości fakt, że garaż może być przynależnością lokalu mieszkalnego. Jednocześnie pomimo, ze nie służy on zaspokojeniu potrzeb związanych z pobytem w określonym lokalu mieszkalnym, stanowi on we współczesnych stosunkach "przedłużenie mieszkania" i ułatwia korzystanie z lokalu mieszkalnego.
Natomiast zaliczenie pomieszczenia przynależnego (pomocniczego) do części składowych nieruchomości lokalowej ma ten skutek, że nie może być ono odrębnym przedmiotem własności, tym samym zbycie lokalu powoduje także przeniesienie prawa do pomieszczenia przynależnego. Ponownie podkreślono, że w odniesieniu do pomieszczeń pomocniczych, które stanowią część składową lokalu mieszkalnego i w ustawie o własności lokali konsekwentnie nazywane są "pomieszczeniami przynależnymi", ustawodawca nie przewiduje szczególnych wymagań architektonicznych i technicznych, a o ich kwalifikacji decyduje kryterium funkcjonalne "zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych". W szczególności pomieszczenia te nie muszą przylegać do lokalu mieszkalnego ani być położone w obrębie budynku mieszkalnego, a jedynie w granicach danej nieruchomości gruntowej. Z brzmienia art. 2 ust. 4 ww. ustawy wnosić można też, ze nie jest wymagane wydzielenie ich trwałymi ścianami. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy pomieszczenie przynależne musi być taką częścią budynku, która służy wyłącznie do użytku właściciela lokalu mieszkalnego.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem żaden z zarzutów podniesionych przez A spółkę z o.o. nie jest uzasadniony.
Organy podatkowe obu instancji w sprawie niniejszej nie naruszyły przepisów postępowania i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a tym samym zdaniem Sądu nie można uznać, że błędnie zastosowana została stawka podatkowa określona w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, z późn.zm.). Prawidłowo także w konsekwencji zastosowano przepis art. 27 ust. 6 ww. ustawy. W zaskarżonej decyzji nie doszło również do naruszenia art. 51 ww. ustawy, gdyż prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że pomieszczenia garażowe są lokalami użytkowymi, których sprzedaż opodatkowana jest stawką 22%. Nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko skarżącej, że naruszone zostały normy wynikające z § l ust. 12, § 67 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.
Nr 156, poz. 1024 z późn.zm.), bowiem garaże nie są objęte normą wynikającą z § 67 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r., gdyż jako lokale użytkowe nie służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych nie mieszczą się w pojęciu lokalu mieszkalnego zdefiniowanym w § l ust. 12 ww. rozporządzenia Ministra Finansów.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży, której przedmiotem jest garaż stawką 22%, również w wypadku, gdy sprzedaż takiego garażu następuje łącznie z lokalem mieszkalnym.
Sąd w składzie niniejszym w całej pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie III RN 29/02, w którym jednoznacznie Sąd stwierdził, że "Garaże, choć stanowią część składową lokalu mieszkalnego, nie należą do pomieszczeń pomocniczych, lecz przynależnych do tego lokalu. Stąd, ich sprzedaż jest objęta 22% stawką VAT". W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy szczegółowo wyłożył nie tylko kwestie dotyczące opodatkowania sprzedaży garaży łącznie z lokalem mieszkalnym, ale również, a może przede wszystkim rozumienie pojęć pomieszczenia przynależnego i pomocniczego w kontekście zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.
Sąd ten wskazał, że "definiując pojęcie prawne "samodzielnego lokalu mieszkalnego", ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi: po pierwsze - pojęciem "pomieszczenia pomocniczego", czyli takiego pomieszczenia, które wraz z "izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi": "służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych", w danym wypadku chodzi więc wyraźnie o taki funkcjonalny związek tych "pomieszczeń" z "izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi", który polega na wykorzystywaniu całej tej "przestrzeni" bezpośrednio dla zaspokajania mieszkalnych (sic!) potrzeb ludzi; oraz po drugie - pojęciem "pomieszczenia przynależnego", które w sensie prawnym stanowi wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest "przestrzenią" przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania "mieszkaniowych" potrzeb ludzi, lecz służyć ma zaspokojeniu "innych potrzeb" tych osób, które korzystają z "samodzielnego lokalu mieszkalnego". (...) Stawka podatku 0% w podatku od towarów i usług mogła być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) "samodzielnych lokali mieszkalnych" w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali i tym samym sprzyjać miała zaspokajaniu właśnie "mieszkaniowych" potrzeb społeczeństwa.
Nie były nią natomiast objęte stanowiące część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego "garaże", których (...) w świetle prawa polskiego nie można zaliczyć (obok "izb") do tzw. pomieszczeń pomocniczych lokalu mieszkalnego, lecz zalicza się je do kategorii tzw. pomieszczeń przynależnych do tego lokalu".
W sprawie niniejszej strona skarżąca dokonywała sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z garażem – lokalem użytkowym, który służył wprawdzie do zaspokajania potrzeb właścicieli nabywanego łącznie garażem lokalu mieszkalnego, ale były to potrzeby inne niż mieszkaniowe. Słusznie zatem organy obu instancji przyjęły, że właściwą stawką opodatkowania takiej przynależności lokalu mieszkalnego wraz z lokalem mieszkalnym jest stawka podatkowa 22%.
Wbrew zarzutom skargi w sprawie niniejszej organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania – w szczególności art. 120 i 122 ordynacji podatkowej. Sąd dokonując analizy przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, stwierdza, że organy te działały zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 120 ordynacji podatkowej) i podjęły w sprawie niniejszej na zasadzie art. 122 ordynacji podatkowej wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego.
Z uwagi na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.