Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 maja 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. z siedzibą w G., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 lutego 2010 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 4.905 zł z tytułu pożyczek udzielonych spółce przez udziałowca.
Powyższa decyzja, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 21 maja 2010 r.
W dniu 16 czerwca 2010 r. doradca podatkowy pan M. R. działający jako pełnomocnik strony nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na opisaną powyżej decyzję. Przesyłkę skierowała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Po wpłynięciu skargi do Sądu w dniu 21 czerwca 2010 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził w dniu 21 czerwca 2010 r. zarejestrowanie jej w Dzienniku Korespondencji Ogólnej pod nr I/017/33/2010 i przekazanie wraz z odpisem do organu, celem nadania biegu. Skarga została wysłana do organu w dniu 22 czerwca 2010 r. i wpłynęła do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 24 czerwca 2010 r.
Dyrektor Izby Skarbowej przekazując skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym – zgodnie z art. 54 § 1 cyt. powyżej ustawy – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w tym przypadku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej.
W doktrynie oraz orzecznictwie dominujący jest pogląd, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi. W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, nie publ.; postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, nie publ.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy decyzja organu odwoławczego została doręczona w dniu 21 maja 2010 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. decyzję upływał zatem w dniu 21 czerwca 2010 r. Pełnomocnik strony skarżącej skargę nadał w wymaganym terminie 30 dni, lecz zamiast skierować ją do Sądu za pośrednictwem organu, zaadresował ją bezpośrednio do Sądu, czyli wbrew postanowieniom art. 54 § 1 ustawy. Skargę złożoną bezpośrednio do Sądu (data wpływu 21 czerwca 2010 r.) przekazano niezwłocznie organowi właściwemu w dniu 22 czerwca 2010 r., co przy przyjęciu tego dnia jako faktycznego dnia nadania skargi czyni ją niedopuszczalną jako wniesioną po upływie 30-dniowego terminu określonego w 53 § 1 ustawy.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.