Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO") po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej jako "Skarżący") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 7 września 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od września 2016 r. do kwietnia 2017 r. w wysokości 267,60 zł.
Decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2017 r. z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem SKO, w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji.
Pismem z dnia 27 grudnia 2017 r., złożonym osobiście w SKO w dniu 28 grudnia 2017 r., Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie decyzji SKO z dnia 4 grudnia 2017 r.
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r. nr [...] odmówiło uzupełnienia decyzji. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 22 lutego 2018 r.
Pismem z dnia 26 lutego 2018 r., złożonym osobiście w SKO w dniu 27 lutego 2018 r., Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie SKO z dnia 2 lutego 2018 r.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 2 lutego 2018 r. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2018 r.
Pismem z dnia 1 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego k. 5 akt sądowych), Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w decyzję SKO z dnia 4 grudnia 2017 r.
W odpowiedzi na skargę SKO, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej).
Natomiast według art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego decydują przepisy p.p.s.a. Co do zasady przepisy te uzależniają skuteczność tej czynności procesowej przede wszystkim od uostatecznienia rozstrzygnięcia administracyjnego, stanowiącego przedmiot skargi, uzyskanego w toku instancji za pomocą środków określonych w tejże ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Konsekwencji tej nie niweczy fakt wniesienia przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 213 § 1 O.p. Tryb przewidziany w tym przepisie nie mieści się bowiem w kategorii środków zaskarżenia, których wyczerpanie, zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. warunkuje skuteczne rozpoczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Uruchomienie tego trybu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję (orzeczenie), którego on dotyczy (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 3879/13, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1437/14, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Art. 213 O.p. wymienia bowiem wady, które uznaje się za nieistotne, bo nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia. Tryb ten nie może zastąpić weryfikacji decyzji, jak również nie może być zastępowany trybem weryfikacyjnym.
Zaznaczyć należy następnie, że nie zmienia powyższej konkluzji treść przepisów art. 213 § 4 i 5 O.p., które jak podkreśla doktryna, budzą wątpliwości co do tego, czy ich moc rozciąga się na postępowanie sądowe i sądowoadministracyjne, czy tylko administracyjne, przed którymi to organami obowiązują zupełnie inne przepisy procesowe. Akcentuje się, iż uruchomienie postępowania rektyfikacyjnego w trybie art. 213 O.p., przy równoczesnym braku wniesienia środka inicjującego postępowanie przed sądem administracyjnym, przemawia co najwyżej za brakiem winy w uchybieniu terminu do wniesienia tychże środków zaskarżenia (por.: J. Borkowski (w:) B. Adamiak. J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. "UNIMEX" Wrocław 2003 r., str. 695-696; postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 3879/13).
Odwołać się należy również do poglądu, zaprezentowanego w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1193/07, w którym Sąd stwierdził, iż "Nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności wniesionej w terminie skargi na decyzję ostateczną, której uzupełnienia lub sprostowania w trybie art. 213 § 1 i 3 O.p. odmówił organ podatkowy, równoczesne złożenie przez stronę zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 213 § 5 O.p. do organu podatkowego wyższego stopnia (minister właściwy do spraw finansów publicznych). Złożenie takiego zażalenia nie ma bowiem wpływu na bieg postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego skargą na decyzję ostateczną, której uzupełnienia w trybie art. 213 § 1 i 5 O.p. odmówił organ podatkowy."
Podobny pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I FSK 681/05. Jak podniósł NSA: "Środek zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 p.p.s.a., to taki środek, który służyć ma instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego. Cech tych nie spełnia jednak przewidziany przepisem art. 213 O.p. środek w postaci wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej, którego zasadniczym celem jest poszerzenie zakresu załatwienia sprawy do czego może, aczkolwiek nie musi, dojść."
Reasumując należy przyjąć, że w obowiązującym stanie prawnym złożenie wniosku, czy to o uzupełnienie, czy też sprostowanie decyzji w trybie art. 213 § 1 i art. 215 § 1 Op., nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi. Skargę tę należy wnieść w trybie i na zasadach określonych w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że środki zaskarżenia uprawniające do wniesienia skargi zostały przez Skarżącego wyczerpane. Ostateczna decyzja SKO została bowiem wydana wskutek rozpatrzenia odwołania Skarżącego od decyzji organu I instancji.
W związku z powyższym, w badanej sprawie skarga do sądu administracyjnego winna zostać wniesiona, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji SKO z dnia 4 grudnia 2017 r., w terminie 30 dni od doręczenia Skarżącemu tejże decyzji (co miało miejsce w dniu 22 grudnia 2017 r.). Zatem zakreślony termin na wniesienie skargi upływał w dniu 22 stycznia 2018 r., zgodnie z określonymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. zasadami obliczania terminów oraz z uwagi na przypadającą w dniu 21 stycznia 2018 r. niedzielę. Skarżący wniósł natomiast skargę z uchybieniem powyższego terminu, ponieważ dokonał tego dopiero w dniu 1 czerwca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym, k. 5 akt sądowych).
Na marginesie Sąd wskazuje, iż nawet przyjmując jako początek biegu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi dzień doręczenia postanowienia organu II instancji w przedmiocie wniosku o uzupełnienie decyzji, to Skarżący uchybił również temu terminowi. Postanowienie SKO z dnia 11 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji zostało bowiem doręczone Skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2018 r., zatem termin na wniesienie skargi upływał w dniu 30 maja 2018 r., natomiast skarga została wniesiona przez Skarżącego pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 czerwca 2018 r.
Sąd stwierdza, że Skarżący wniósł skargę już po upływie przewidzianego prawem terminu do jej wniesienia, zatem skargę należało odrzucić.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.