Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), w zw. z art. 54 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r., poz. 1438 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia J.M. – dalej: "podatnik" lub "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z dnia 6 września 2019 r. oddalające skargę na czynność organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu nieruchomości wezwaniem nr [...] z dnia 13.06.2019r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku podatnika na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] z dnia 20.08.2018r., obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące 04-05/2018 r. w łącznej kwocie należności głównej w wysokości 574,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 10.09.2018 r. w trybie art. 43 k.p.a.).
[...] z dnia 20.08.2018r., obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc 05/2018 r. w kwocie należności głównej w wysokości 6.884,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 10.09.2018 r. w trybie art. 43 k.p.a.).
[...] z dnia 14.09.2018 r., obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc 06/2018 r. w kwocie należności głównej w wysokości 56.970,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został Skarżącemu doręczony w dniu 04.10.2018 r. w trybie art. 43 k.p.a.).
[...] z dnia 19.10.2018 r., obejmujący zaległość w podatku od czynności cywilnoprawnych za miesiąc 03/2017 r. w kwocie należności głównej w wysokości 518,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 19.12.2018 r.).
[...] z dnia 10.12.2018 r., obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące 06-09/2018 r. w łącznej w kwocie należności głównej 1.168,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 19.12.2018 r.).
[...] z dnia 19.12.2018 r., obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące 07-08/2018 r. w łącznej kwocie należności głównej w wysokości 6.261,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony w dniu 06.02.2019r.).
[...] z dnia 20.05.2019 r., obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc 09/2018 r. w kwocie należności głównej w wysokości 7.373,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 07.06.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a.).
[...] z dnia 20.05.2019 r., obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc 10/2018 r. w kwocie należności głównej 7.719,00 zł (odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 07.06.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a.).
Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił zmienione tytuły wykonawcze o nr: [...] z dnia 09.11.2018 r. w kwocie należności głównej w wysokości 7.103,00 zł (doręczony Skarżącemu w dniu 29.11.2018 r. w trybie art. 43 k.p.a.), zaś w dniu 11.04.2019 r. kolejny zmieniony tytuł wykonawczy o tym samym nr na kwotę należności głównej w wysokości 9.710,00 zł (doręczony Skarżącemu w dniu 06.05.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a.).
[...] z dnia 09.11.2018 r. w kwocie należności głównej w wysokości 63.666,00 zł, który został Skarżącemu doręczony w dniu 29.11.2018 r. w trybie art. 43 k.p.a. [...] z dnia 11.04.2019 r. w łącznej kwocie należności głównej w wysokości 15.277,00 zł, doręczony Skarżącemu w dniu 06.05.2019 r. w trybie art. 43 k.p.a.
Celem wyegzekwowania zaległości objętych tytułami wykonawczymi o nr: [...] oraz zmienionymi tytułami wykonawczymi o nr: [...] na łączną kwotę należności głównej w wysokości 106.005,00 zł, organ egzekucyjny na podstawie wezwania nr [...] z dnia 13.06.2019 r. dokonał zajęcia nieruchomości położonej w O., gmina S., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 02.07.2019 r.
W toku egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o ww. tytuły wykonawcze nie wyegzekwowano żadnych środków pieniężnych.
Korzystając z przysługującego prawa, pismem z dnia 09.07.2019 r., Skarżący wniósł skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości, potwierdzając powyższe pismem z dnia 27.08.2019r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu egzekucyjnego nr [...]
W skardze Skarżący zażądał uchylenia zajęcia oraz zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zarzucił, że działania prowadzone przez organ egzekucyjny są niezgodne z literą i duchem prawa, a dokonana czynność egzekucyjna jest nadmiernie uciążliwa ze względu na wysokość egzekwowanych kwot.
Postanowieniem z dnia 06.09.2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego oddalił skargę. W uzasadnieniu organ egzekucyjny zwrócił uwagę na prawidłowość wystawienia pod względem formalnoprawnym zawiadomienia o zajęciu oraz braku podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem Skarżący wniósł zażalenie.
Postanowieniem z dnia 8.11.2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 06.09.2019r.
Dyrektor IAS wskazał w uzasadnieniu, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny zawiadomił Skarżącego o zajęciu, doręczając w dniu 02.07.2019 r. - skutecznie i w sposób prawidłowy, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki nr [...] - wezwanie nr [...] z dnia 13.06.2019r. Odpisy tytułów wykonawczych, wskazane w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 13.06.2019r. zostały doręczone przy zastosowaniu wcześniejszych środków egzekucyjnych. Należy zauważyć, że Skarżący nie kwestionował wcześniej zastosowanych środków egzekucyjnych w niniejszej sprawie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zastosował w przypadku zaskarżonej czynności egzekucyjnej jeden ze środków, do którego stosowania upoważniła go wyżej powołana ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a ww. ustawy, tj. egzekucja z nieruchomości.
Organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 110c § 1 - § 3 u.p.e.a.
W kwestii nadmiernej uciążliwości prowadzonej egzekucji ze względu na wysokość egzekwowanych kwot, organ zauważył, że Skarżący nie określił, na czym dokładnie ma polegać podnoszona "nadmierna uciążliwość" prowadzonej egzekucji. W niniejszej sprawie przed wszczęciem egzekucji z nieruchomości zastosowano inne środki egzekucyjne, w postaci: zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...]oraz zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w "[...]" sp. z o.o.. Egzekucja okazała się nieskuteczna. Ponadto należy stwierdzić, że Skarżący nie dokonał żadnej wpłaty na zaległości objęte postępowaniem i nie wskazał żadnego innego składnika majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby przeprowadzić skuteczną egzekucję.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowił wobec tego utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, jako wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 08.11.2019r.
W treści skargi Skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie nie ma uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ewentualnie na wypadek uznania, iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii prawidłowość postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności.
Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5).
W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. – są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.
Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089).
W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54).
Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne.
Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w ww. wyroku z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13).
Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy odnotować, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości, dokonanej zawiadomieniem z dnia 13 czerwca 2019 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności.
Wskazywana przez skarżącego kwestia nadmiernej uciążliwości prowadzonej egzekucji ze względu na wysokość egzekwowanych kwot, mogła być podnoszona w ramach zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ramach skargi na czynność egzekucyjną zarzut zbytniej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego nie podlega rozpatrzeniu.
W ocenie Sądu, czynność egzekucyjna w postaci zajęcia nieruchomości została dokonana zgodnie z przepisami prawa. Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z nieruchomości (art. 110c-112g tej ustawy).
Zgodnie z art. 110c u.p.e.a.:
§1. Organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości.
§ 2. Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.
§ 2a. W przypadku egzekucji z nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego wezwanie, o którym mowa w § 2, doręcza się również małżonkowi zobowiązanego.
§ 2b. W przypadku egzekucji z nieruchomości, obciążonej hipoteką przymusową zabezpieczającą należność pieniężną i odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie, której prawo własności zostało przeniesione na inny podmiot niż zobowiązany, wezwanie, o którym mowa w § 2, doręcza się również temu podmiotowi.
§ 3. Równocześnie z wysłaniem wezwania zgodnie z § 2-2b, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów wraz z odpisem tego wezwania.
Wszystkie wymogi wynikające z powyższego przepisu zostały spełnione. Organ egzekucyjny zawiadomił Skarżącego o zajęciu, doręczając w dniu 02.07.2019r. wezwanie nr [...] z dnia 13.06.2019r. Odpisy tytułów wykonawczych, wskazane w zawiadomieniu o zajęciu zostały Skarżącemu doręczone już wcześniej, przy zastosowaniu wcześniejszych środków egzekucyjnych. W takiej sytuacji art. 110c § 2 u.p.e.a. zwalnia organ od obowiązku ponownego doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.
Powyższe wezwanie nr [...]z dnia 13.06.2019 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 110c § 2 u.p.e.a., t.j. wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Organ egzekucyjny sporządził również w dniu 13.06.2019r. wniosek nr [...]o dokonanie wpisu w księdze wieczystej [...] w postaci wzmianki w dziale III o wszczęciu egzekucji administracyjnej wobec przedmiotowej nieruchomości.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 110c § 1-3 u.p.e.a. Tym samym kwestionowana czynność egzekucyjna była prawidłowa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami wynikającymi z u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonych postanowień.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.