Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego oddalające zarzuty W.K. zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, w oparciu o tytuły wykonawcze wierzycieli: Urzędu Miejskiego (5 szt.), obejmujące nieuregulowany podatek od środków transportowych oraz Urzędu Wojewódzkiego wystawionego na grzywnę nałożoną w drodze mandatu karnego kredytowanego – wszczął postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego W.K., w trybie art. 26 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.).
W celu wyegzekwowania m. in. powyższych zaległości, w oparciu o art. 80 § 1 cytowanej wyżej ustawy, zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w [...]. Powyższe zajęcie zostało stronie doręczone wraz z odpisami tytułów wykonawczych obu w/w wierzycieli w dniu 06.12.2004 r.
Pismem z dnia 11 grudnia 2004 r. W.K. zgłosił zarzut z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestionując zasadność wystawienia tytułów wykonawczych i egzekucyjnego dochodzenia obowiązków nimi objętych.
Po uzyskaniu wymaganych art. 34 § 1 i 3 cytowanej ustawy stanowisk wierzycieli w sprawie zgłoszonych zarzutów, zawartych w ostatecznych postanowieniach: Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] - oddalił jako nieuzasadnione zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty.
W.K. w dniu [...] złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podważa prawidłowość procedury egzekucyjnej w zakresie rozpatrywania wnoszonych przez niego spraw i wydawania związanych z tym rozstrzygnięć organów. Dodatkowo stwierdził, iż nie doręczony został mu odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] również objęty w/w zajęciem rachunku bankowego z dnia [...]
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że stosownie do unormowania art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek i na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego. Po wypełnieniu obowiązku nałożonego na organ art. 29 § 1 i 2 cyt. ustawy, polegającym na zbadaniu dopuszczalności egzekucji administracyjnej obowiązku objętego tytułem wykonawczym i zgodności tytułu z wymogami określonymi w art. 27 § 1 i 2 ustawy, organ egzekucyjny przystępuje do realizacji obowiązku nim objętego, przy zastosowaniu przewidzianych ustawowo środków egzekucyjnych. Nie jest on natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym.
W przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, organ egzekucyjny – zgodnie z art. 34 § 1 rozpatruje je w oparciu o uzyskane stanowisko wierzyciela, wyrażone w myśl art. 34 § 4 – w ostatecznym postanowieniu.
W rozpatrywanej sprawie, wierzyciel –Urząd Wojewódzki – postanowieniem z dnia [...] oddalił jako nieuzasadniony zgłoszony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku, uznając tym samym zasadność egzekucji obowiązku objętego spornym tytułem wykonawczym. Akta sprawy wskazują, iż W.K. nie skorzystał, zgodnie z pouczeniem zawartym w w/w postanowieniu z przysługującego mu prawa wniesienia zażalenia do organu odwoławczego, stąd stało się ono ostateczne. Również w ostatecznym postanowieniu z dnia [...] wydanym w postępowaniu drugoinstancyjnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, potwierdzono stanowisko Burmistrza Miasta i uznano za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku w podatku od środków transportowych.
W związku z powyższym, organ egzekucyjny, opierając się zgodnie z unormowaniem ustawowym na ostatecznych stanowiskach wierzycieli zawartych w w/wym. postanowieniach – nie miał podstaw prawnych do uznania zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów za uzasadnione i tym samym odstąpienia od realizacji obowiązku objętego tytułami wykonawczymi obu wierzycieli. Stanowisko wierzyciela w tym zakresie jest bowiem obligatoryjne i nie zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne.
Jednocześnie, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że wniesiony pismem z dnia 9 lutego 2005 roku zarzut strony w sprawie postępowania egzekucyjnego na tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...] obejmujący zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1999 r., nie może być przedmiotem postępowania, bowiem nie był on rozstrzygany przez organ egzekucyjny I instancji. Powyższy zarzut zostanie rozpatrzony przez organ egzekucyjny w odrębnym postępowaniu.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł W.K., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi W.K. stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby albowiem organ I instancji mylnie i niezgodnie z istotą sprawy rozpatrzył wniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Do protokołu z rozprawy skarżący oświadczył, że na skutek przewłaszczenia środków na rzecz banku to bank winien być podatnikiem podatku od środków transportowych za lata 2000-2003. Oświadczył również, że zasadnie został wystawiony tytuł wykonawczy odnośnie mandatu karnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób skutkujący jego uchyleniem.
Przedmiotem skargi są zarzuty W.K. wniesione w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Miejski i Urząd Wojewódzki. Skarżący w zarzutach wskazał, że tytuły wykonawcze nie powinny być wystawiane albowiem należności podatkowe z tytułu środków transportu nie powinny obciążać skarżącego i są przedawnione, a zatem zarzuty skarżący oparł o treść przepisu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wniesienie zarzutów na podstawie art. 33 pkt 1 w/w ustawy wymaga zbadania sprawy pod względem merytorycznym, jednak gdy egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela – tu Urzędu Miasta i Urzędu Wojewódzkiego, organ egzekucyjny bada z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a zatem zarzut ten nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel w wypowiedzi udzielonej w trybie art. 34 § 1 w/w ustawy nie potwierdzi tego zarzutu, a brak jest innych podstaw merytorycznych do uwzględnienia zarzutu z urzędu np. przedawnienia obowiązku.
Obowiązki podatkowe skarżącego, jak wynika z tytułów wykonawczych dotyczą podatku od środków transportowych za lata 2000-2003, zaś mandat karny kredytowy został orzeczony [...]., a więc obowiązki z tych tytułów w dacie wystawiania tytułów wykonawczych i wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie uległy przedawnieniu.
Wierzyciele, wypowiadający się w ostatecznych postanowieniach w trybie przepisu art. 34 § 1 w/w ustawy nie uwzględnili zarzutów, przy czym Urząd Miejski w postanowieniu z dnia [...] podkreślił, że W.K. nadal jest właścicielem pojazdu.
Wskazać przy tym należy, że na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym W.K. przyznał zasadność wystawienia tytułu wykonawczego z tytułu mandatu karnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.