Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji oddalające zarzuty skarżącego M. K. dotyczące nieistnienia obowiązku oraz niedopuszczalności zabezpieczenia w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego.
Postanowienie to zostało wysłane do skarżącego w dniu 31 grudnia 2012 r., jednakże przesyłka pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 4 i 14 stycznia 2013 r.) nie została przez niego odebrana i w dniu 22 stycznia 2013 r. została zwrócona do nadawcy (k. 92A akt administracyjnych).
W powyższych okolicznościach doręczenie powyższego postanowienia nastąpiło w dniu 18 stycznia 2013 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Przepis ten przewiduje, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu w przypadku nieobecności adresata w domu, przechowuje się pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Adresata zawiadamia się o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym wyżej siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia opisanego wyżej 14 – dniowego okresu.
W okolicznościach niniejszej sprawy pierwszego awizowania dokonano w dniu 4 stycznia 2013 r. i od tej daty biegł 14 – dniowy termin, o którym mowa w art. 44 § 1 i 4 K.p.a., z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego (tj. 18 stycznia 2013 r.).
W dniu z dnia 22 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...], wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu dla dokonania tej czynności.
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II FZ 794/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. rozstrzygniecie sądu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Termin do wniesienia skargi upłynął – zgodnie z przepisem art. 83 § 2 p.p.s.a. – z dniem 18 lutego 2013 r. Skarga została zaś złożona w dniu 22 kwietnia 2013 r., czyli po upływie ustawowego terminu, zaś wniosek o przywrócenie uchybionego terminu dla wniesienia skargi został prawomocnie oddalony przez Sąd.
Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jej odrzucenie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.