Uzasadnienie
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 kwietnia 2017 roku G.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 876/16, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2016 roku. Jak podstawę wznowienia skarżąca podała art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej p.p.s.a.
Uzasadniając wnoszoną skargę strona podała, że prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Dalej wnosząca skargę podała, że postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., doręczonym skarżącej w dniu 25 listopada 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne. Zdaniem strony postanowienie to potwierdziło, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016 r. zostało wydane z naruszeniem prawa i naruszeniem interesów skarżącej, a w związku z powyższym, w rozpoznawaj sprawie istnieją podstawy do wznowienia postępowania i zmiany wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu.
Wznowienie postępowania sądowego ma charakter wyjątkowy, dotyczy ściśle określonych sytuacji, wymienionych w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Sąd może wznowić postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem (wyrokiem), a następnie ponownie przeprowadzić postępowanie w tej samej sprawie, tylko wówczas, gdy stwierdzi, że występują ustawowe podstawy wznowienia, wskazane w tych przepisach.
Wskazana przez skarżącą okoliczność nie stanowi żadnej z podstaw wznowienia, wymienionych ściśle w przepisach art. 271- 273 p.p.s.a., a w szczególności nie jest to podstawa, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a, na który powołała się strona w treści skargi.
W rozpoznawanej sprawie G.C. upatruje podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w wydaniu postanowienia z dnia 23 listopada 2016 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Postanowienie to, zdaniem strony, podważa legalność wcześniej wydanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016 r., a w konsekwencji także prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r.
Przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Ze sformułowania art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05, LEX nr 209431, i postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010 r., II FSK 2135/10, LEX nr 742337).
Mając zatem na uwadze, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało wydane w dniu 23 listopada 2016 r., a zatem już po ogłoszeniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie można przyjąć, że niniejsza skarga została oparta na ustawowej przesłance wznowienia. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane dopiero po dacie wydawania rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, a podstawą wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. mogą być tylko te okoliczności lub dowody, które istniały w poprzednio prowadzonym postępowaniu, a jedynie zostały "odkryte" w okresie późniejszym. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca.
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę odrzuci.
Należy wskazać, że samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04 - Lex nr 176988; z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 45/06 - niepubl.; z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06 - Lex nr 341337; analogiczne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego - por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98 - OSNAPiUS 2000/6/254; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68 - NC 1969/12/208).
Mając zatem na uwadze, że skarga nie została oparta na ustawowej przesłance wznowienia, istniały podstawy do jej odrzucenia.
Dodania wymaga, że skarga podlegała odrzuceniu także z tej przyczyny, iż została wniesiona z uchybieniem terminu.
Stosownie do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Mając na uwadze przywołaną przez stronę podstawę wznowienia tj. fakt wydania rozstrzygnięcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, termin trzymiesięczny należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o tym orzeczeniu. Jak wynika z treści skargi postanowienie tego organu zostało doręczone stronie w dniu 25 listopada 2016 roku.
Zgodnie z art. 82 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei stosownie do treści art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
Mając zatem na względzie przywołane przepisy należy stwierdzić, że trzymiesięczny termin do wniesienia skargi kończył się, stosownie do treści art. 82 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 112 k.c., w dniu 25 lutego 2017 r. Zważywszy jednak na fakt, że była to sobota, zatem zgodnie z art. 82 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie należało uznać następny dzień po dniach wolnych od pracy tj. dzień 27 lutego 2017 r. Tymczasem skarga o wznowienie postępowania została nadana przesyłką poleconą w dniu 13 kwietnia 2017 r. (vide koperta k. 9), a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Mając zatem powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.