Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. przekazał tutejszemu Sądowi pismo E.J. z dnia 23 marca 2017 r., w którym zwrócił się on z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując nr sprawy [...]. Organ wyjaśnił, że wskazany numer sprawy dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lutego 2017 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 19 grudnia 2016 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez złożenie skargi w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z powodu nieobecności adresata przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 12 lipca 2017 r. i po raz drugi w dniu 20 lipca 2017 r. Następnie przesyłka ta została zwrócona do nadawcy w dniu 27 lipca 2017r. (k. 12). Skarżący nie wniósł skargi.
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie zaszła specyficzna sytuacja, w której w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i przekazaniem akt administracyjnych Sądowi przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wszczęte zostało postępowanie sądowe mimo braku formalnej skargi uprawnionego podmiotu – E.J. Pomimo wystosowanego do niego wezwania, brak ten nie został uzupełniony – E.J. nie wniósł skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lutego 2017r., nr [...], wskazując jedynie numer tej sprawy we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wobec braku skargi brak było podstaw do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd uznał, że postępowanie sądowe należy umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie w niniejszej sprawie jest oczywiście bezprzedmiotowe z uwagi na brak żądania skarżącego.
Sądowi znane są poglądy zgodnie z którymi okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu muszą zajść w toku postępowania i że przepis ten nie dotyczy zdarzeń, które miały miejsce przed wszczęciem tego postępowania, na co wskazują słowa "stało się". Zwolennicy takiego stanowiska uznają, że wystąpienie określonych zdarzeń przed wszczęciem postępowania, czyli pierwotny brak bezwzględnych przesłanek procesowych, stanowi podstawę odrzucenia skargi (art. 58 p.p.s.a.), zaś w art. 161 chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodujące niemożność dalszego toku postępowania (tak Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Jan Paweł Tarno, wydanie 5, LexisNexis,komentarz do art. 161). Jak już jednak wyżej wskazano w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi, skoro w ogóle ona nie została wniesiona. Postępowanie w sprawie choć bezprzedmiotowej toczyło się.
W takiej sytuacji konieczne jest wydanie rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie, które było bezprzedmiotowe od początku. Jedynym możliwym i czytelnym dla stron rozstrzygnięciem jest umorzenie toczącego się postępowania administracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów na wskazanej wyżej podstawie prawnej Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.