Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 października 2016 r. oddalił skargę na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...].
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 17 października 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca H. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Nieprawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2016 r. przyznano wnioskodawczyni w niniejszej sprawie prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. przez ustanowienie adwokata, gdyż wykazała ona, że nie ma środków finansowych na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika, którego udział w sprawie był konieczny ze względu na przymus adwokacki w postępowaniu przed sądem drugiej instancji.
W piśmie z dnia 23 grudnia 2016 r. wnioskodawczyni oświadczyła, iż rezygnuje z przyznania prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata, gdyż nie będzie wnosić skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
W myśl przywołanego przepisu przyznane prawo pomocy może być cofnięte wskutek zmiany okoliczności sprawy. W ocenie orzekającego brak woli wnioskodawczyni do zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji i rezygnacja z przyznanego prawa pomocy stanowią istotną zmianę okoliczności faktycznych. Wskazać w tym miejscu należy, iż prawo pomocy przyznaje się stronie tylko na jej wniosek, nigdy z urzędu, zaś strona, której przyznano prawo pomocy, może zrzec się tego uprawienia na każdym etapie postępowania sądowego. W stanie faktycznym sprawy, w którym wnioskodawczyni nie chce przyznanego jej prawa pomocy, gdyż nie wyraża woli kontynuacji postępowania sądowego, uznać należy, iż okoliczności faktyczne, na podstawie których przyznano prawo pomocy, przestały istnieć. Tym samym zachodzi przesłanka do cofnięcia przyznanego prawa pomocy.
Z tych względów, na podstawie art. 249 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.