Uzasadnienie
A. B. w dniu 8 lutego 2010 r. zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi określonego w kwocie 100 zł.
Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 22 lutego 2010 r.
Jednocześnie wnioskodawca rozszerzył swoje żądanie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz córką, jedynym źródłem utrzymania rodziny są uzyskiwane przez wnioskodawcę dochody ze świadczonego doradztwa prawnego w wysokości 900 zł brutto (około 700 zł netto) miesięcznie, małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości (mieszkanie o powierzchni 50 m2 zajmują na podstawie umowy najmu), oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego małżonka nie pracuje zawodowo, gdyż opiekuje się chorym dzieckiem, na którego leczenie małżonkowie przeznaczyli wszystkie środki pochodzące ze sprzedaży składników majątku. On sam nie ma stałego zatrudnienia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, które uznano za wiarygodne, stwierdzić należy, iż skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Za taką oceną przemawia w szczególności wysokość dochodów rodziny wnioskodawcy, brak zasobów pieniężnych, a także choroba jego córki.
Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.