Uzasadnienie
A. K. – dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 maja 2020 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 4.292 zł.
W otwartym terminie do wniesienia wpisu sądowego od skargi Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. referendarz sądowy tut. Sądu odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy.
W wyniku rozpoznania wniesionego sprzeciwu, Sąd postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. utrzymał w mocy wskazane postanowienie referendarza sądowego.
Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu wezwał Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 3 sierpnia 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 4.292 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k.
- 22) wynika, że zarządzenie doręczono Skarżącemu w dniu 21 grudnia 2020 r.
W otwartym terminie do wniesienia wpisu sądowego od skargi Skarżący przy piśmie z dnia 28 grudnia 2020 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Natomiast na podstawie rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza ustalono, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego w kwocie 4.292 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sądowych sprawy wynika, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 grudnia 2020 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 3 sierpnia 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 21 grudnia 2020 r. na adres doręczeń wskazany w skardze.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wskazane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 grudnia 2020 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 3 sierpnia 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wydane zostało w związku z prawomocnym rozstrzygnięciem wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Należy powtórzyć, że postanowieniem z dnia 29 października 2020 r., I SPP/Gd 304/20, Starszy Referendarz Sądowy WSA w Gdańsku odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Następnie na skutek wniesionego sprzeciwu WSA w Gdańsku, postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 29 października 2020 r. Zatem, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, Przewodniczący Wydziału ponownie, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, wezwał Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Tymczasem Skarżący przy piśmie z dnia 28 grudnia 2020 r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast żądanego wpisu nie uiścił.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, (por. postanowienia z dnia 8 maja 2007 r., II FSK 649/06, z dnia 3 lutego 2009 r., I OZ 53/09; z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 252/09; z dnia 7 lutego 2011 r., II FSK 2274/10), który Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela, zgodnie z którym z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu.
Podkreślenia wymaga, że pierwsze postępowanie z wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy zakończyło się prawomocnie, na skutek wydania przez tut. Sąd w dniu 30 listopada 2020 r. postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 29 października 2020 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Tym samym należy uznać, że zasadnie Skarżący ponownie został wezwany zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2020 r. do uiszczenia wpisu od skargi, którego pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia nie uiścił.
Na podstawie rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu ustalił, że w okresie od 26 maja 2020 r. do dnia 4 stycznia 2021 r. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi w kwocie 4.292 zł.
Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje skutek od chwili jego wniesienia, a więc nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem. Złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, dokonane nawet w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może zatem uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Wskazać należy, że w zaistniałej sytuacji upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obligował Sąd do odrzucenia skargi. Odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że ponowny wniosek Skarżącego z dnia 28 grudnia 2020 r. o przyznanie prawa pomocy został zarejestrowany pod sygn. akt. I SPP/Gd 446/20, i wnioskowi temu nadano bieg, bowiem przy piśmie z dnia 5 stycznia 2021 r. przesłano Skarżącemu formularz PPF, celem jego wypełnienia.
Mając na uwadze to, że Skarżący w zakreślonym terminie żądanego wpisu nie uiścił, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.